ஆணின் முரட்டு செக்ஸுக்கு ஈடுகொடுக்க இன்னொரு ஆணால் மட்டுமே முடியும் என்பதை மீண்டும் நிரூபிக்கும் ஆண்களிடையேயா கசமுசாக்கள் நிறைந்த கில்ஃபான்ஸ் கதைகள்.
நான் எங்கள் apartment-ன் பக்கத்தில் இருக்கும் அந்த Coffee shop-க்கு என் laptop சகிதமாக நுழைந்தபோது என் கண்கள் வழக்கம் போல இரண்டு விஷயங்களை தேடியது. முதலில் counter-ல் அவன் இருக்கிறானா? அடுத்து எனக்கு பிடித்தமான Corner table காலியாக இருக்கிறதா?
அஷ்வின் தனியாக cafetaria-வில் உட்கார்ந்து coffee குடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். மீண்டும் project-ல் சேர்ந்த முதல் நாள் தருண் ஏற்படுத்திய பிரச்சனையால் மற்றவர்கள் அஷ்வினிடம் பெரிதாக ஒட்டுவதில்லை. அஷ்வின் ஏற்கனவே இந்த project-ல் இருந்த போதும் யாருடனும் வலிய போய் பழகாததால், அவனுக்கு இந்த ‘தனிமை’ ஒரு பெரிய விஷயமாக படவில்லை.
பார்த்திபன் தன் laptop-ல் presentation-ஐ கடைசி நிமிட மாறுதல்களை செய்தபடி, திரையில் இருந்து கண்ணெடுக்காமல் “Everybody assemble in the conference room without delay… client is the stickler for punctuality” என்று coffee break-க்காக கலைந்து செல்லும் சக ஊழியர்களிடம் சொல்ல, “OK பார்த்தி” என்று நொடியில் காணாமல் போனார்கள்.
Melbourne-ன் Tullamarine விமான நிலையம்… நவீன் தன்னுடைய passport-ஐயும், நிரப்பப்பட்ட immigration form-ஐ கையில் பிடித்துக்கொண்டு, அவ்வப்போது தன்னுடைய suitcase-ஐ தள்ளி தள்ளி நகர்ந்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் நின்றிருந்த queue கொஞ்சம் மெதுவாக தான் நகர்கிறது.
பார்த்திபன் சீதாவிடம் “கொஞ்சம் வேலை இருக்கு… நீ போய் படுத்துக்கோ… நான் வேலை முடிச்சிட்டு வந்து தூங்கிக்கிறேன்” என்று டம்ளரை அவளிடம் கொடுத்தான். சீதா “ம்ம்… ரொம்ப நேரம் கண் முழிக்காதீங்க” என்று பார்த்திபனின் தலையை செல்லமாக கோதிவிட்டு நகர்ந்தாள். அவளது தீண்டல் பார்த்திபனுக்கு ஏதோ குற்ற உணர்ச்சியை தட்டியெழுப்பியது.
எங்கள் அலுவலகத்து பியூன் சைனுத்தீன் in-tray-ல் அடுக்கிய எனக்கு வந்த காகிதங்களில் இருந்து letter, bank statements மற்றும் promotional letter ஆகியவற்றை பிரித்தேன். ஒன்றிரண்டு உருப்படியான letter-கள் தவிர மீதம் எல்லாம் காட்டு மரங்களுக்கு பிடித்த கேடாக பேப்பராகி உபயோகமில்லாமல் நேரடியாக குப்பைக்கு போவது ப
புதிதாக இழவு விழுந்த வீடு போல இறுக்கமான சூழலில் பார்த்திபன் அம்மாவின் சத்தமான விசும்பல் சத்தம் அமைதியை கலைத்தது. பன்னிரெண்டாம் ஆண்டு தேர்வு முடிவுகள் வந்த பல வீடுகளில் இது தான் தற்போதைய நிலைமை என்ற போதும் பார்த்திபன் வீட்டில் சோகம், கோபம் எல்லாம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. தன் மகன் முதல் ஐந்து வரிசையில் வருவான் என்று எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்த பார்த்திபனின் அம்மாவுக்கு, அவன் எல்லா பாடங்களிலும் “just pass” ஆனது தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அதிர்ச்சியாக இருந்தது.
ரோகிணி “ஏங்க! Electrician எப்ப வர்றான்?” என்று கேட்க, கார்த்தி “ஒரு பதினொன்னு பதினொன்னரை மணி வாக்குல” என்றான். ரோகிணி “ஓ! அப்படியா?… சரி! நான் யாழினியை coaching class-க்கு அழைச்சிட்டு போயிடுறேன்… நீங்க அவன் கிட்டே வேலை வாங்கிடுங்க…” என்று பிரச்சனைக்கு எளிதான வழி தந்தாள்.
உள்ளே போன coffee பார்த்திபனுக்கு கொஞ்சம் உற்சாகம் கொடுக்க, அவன் மீண்டும் தன் இருக்கைக்கு வந்து laptop-ஐ திறந்த போது Outlook notification அடுத்த meeting-க்கு இன்னும் 5 நிமிடம் இருப்பதாக நினைவூட்டியது. பார்த்திபன் கொஞ்ச நேரம் கழித்து MS Teams-ல் இணைந்தான். இன்றைய meeting-ல் Project manager தான் updates கொடுக்கப்போகிறார் என்பதால் பார்த்திபனுக்கு preparations எதுவும் இல்லை.
எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்துல இருந்த Clinic கொஞ்சம் வளர்ந்து ஒரு சின்ன hospital ஆயிடுச்சு. டாக்டர் தன் பக்கத்து வீட்டையும் சேர்த்து வாங்கி, இடித்து சேர்த்து கட்டி கீழே நோயாளிகளை பார்ப்பது, மாடியில் 10 படுக்கைகள் கொண்ட ஹால், அதற்கு மேலே அவரது வீடு என்று விரிவாக்கம் செய்துவிட்டார். Nurse அக்கா மற்ற அப்பிர
