கையடிப்பது என்றால் நமக்கு நாமே சுயஇன்பம் செய்து கொள்வது மட்டுமல்லாது, துணைகளுக்கும் கையடித்து, விரல் விட்டு இன்பம் கொடுக்கும் நிகழ்வுகள் கொண்ட ஜாலி கதைகள்.
மொட்டைமாடியை மாலை சூரியன் தன் மெல்லிய மஞ்சள் கிரணங்களால் அலங்கரித்து கொண்டிருக்கிறான். பெரியப்பாவின் கையில் இருந்த coffee கோப்பையில் இருந்து ஆவி பறப்பது அந்த diffused lighting-ல் அழகாக தெரிந்தது. நான் அந்த அழகை ரசித்துக்கொண்டு சுற்றுச்சூழலை மறக்க, பெரியப்பாவின் செருமல் என்னை மீண்டும் நிஜத்துக்கு அழைத்து வந்தது. “கார்த்தி… உனக்கு semester exams-ல இன்னும் எத்தனை papers மீதி இருக்கு?” என்று கேட்டார். நான் “இன்னும் 2 subject தான் இருக்கு பெரியப்பா…” என்றேன். ..
காலை வெயில் இன்னும் வேகம் பிடிக்காமல், ஓரளவுக்கு ஆரஞ்சு நிற வெளிச்சத்தில் இதமான சூட்டுடன் படர்ந்திருக்கிறது. சாலையில் நடைபயிற்சி செய்யும் வயசானவர்கள் பின்னால் நடுத்தர வயது பிரகாசமும், அவரது நண்பர் கண்ணனும் நடந்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தூரத்தில் ஒரு கம்பத்தில் “Cable” பாண்டி ஏணியில் ஏறிக்கொண்டிருப்பது பிரகாசத்தின் கண்ணில் பட்டது.
நான் எங்கள் apartment-ன் பக்கத்தில் இருக்கும் அந்த Coffee shop-க்கு என் laptop சகிதமாக நுழைந்தபோது என் கண்கள் வழக்கம் போல இரண்டு விஷயங்களை தேடியது. முதலில் counter-ல் அவன் இருக்கிறானா? அடுத்து எனக்கு பிடித்தமான Corner table காலியாக இருக்கிறதா?
பார்த்திபன் தன் laptop-ல் presentation-ஐ கடைசி நிமிட மாறுதல்களை செய்தபடி, திரையில் இருந்து கண்ணெடுக்காமல் “Everybody assemble in the conference room without delay… client is the stickler for punctuality” என்று coffee break-க்காக கலைந்து செல்லும் சக ஊழியர்களிடம் சொல்ல, “OK பார்த்தி” என்று நொடியில் காணாமல் போனார்கள்.
Melbourne-ன் Tullamarine விமான நிலையம்… நவீன் தன்னுடைய passport-ஐயும், நிரப்பப்பட்ட immigration form-ஐ கையில் பிடித்துக்கொண்டு, அவ்வப்போது தன்னுடைய suitcase-ஐ தள்ளி தள்ளி நகர்ந்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் நின்றிருந்த queue கொஞ்சம் மெதுவாக தான் நகர்கிறது.
பார்த்திபன் சீதாவிடம் “கொஞ்சம் வேலை இருக்கு… நீ போய் படுத்துக்கோ… நான் வேலை முடிச்சிட்டு வந்து தூங்கிக்கிறேன்” என்று டம்ளரை அவளிடம் கொடுத்தான். சீதா “ம்ம்… ரொம்ப நேரம் கண் முழிக்காதீங்க” என்று பார்த்திபனின் தலையை செல்லமாக கோதிவிட்டு நகர்ந்தாள். அவளது தீண்டல் பார்த்திபனுக்கு ஏதோ குற்ற உணர்ச்சியை தட்டியெழுப்பியது.
எங்கள் அலுவலகத்து பியூன் சைனுத்தீன் in-tray-ல் அடுக்கிய எனக்கு வந்த காகிதங்களில் இருந்து letter, bank statements மற்றும் promotional letter ஆகியவற்றை பிரித்தேன். ஒன்றிரண்டு உருப்படியான letter-கள் தவிர மீதம் எல்லாம் காட்டு மரங்களுக்கு பிடித்த கேடாக பேப்பராகி உபயோகமில்லாமல் நேரடியாக குப்பைக்கு போவது ப
ரோகிணி “ஏங்க! Electrician எப்ப வர்றான்?” என்று கேட்க, கார்த்தி “ஒரு பதினொன்னு பதினொன்னரை மணி வாக்குல” என்றான். ரோகிணி “ஓ! அப்படியா?… சரி! நான் யாழினியை coaching class-க்கு அழைச்சிட்டு போயிடுறேன்… நீங்க அவன் கிட்டே வேலை வாங்கிடுங்க…” என்று பிரச்சனைக்கு எளிதான வழி தந்தாள்.
எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்துல இருந்த Clinic கொஞ்சம் வளர்ந்து ஒரு சின்ன hospital ஆயிடுச்சு. டாக்டர் தன் பக்கத்து வீட்டையும் சேர்த்து வாங்கி, இடித்து சேர்த்து கட்டி கீழே நோயாளிகளை பார்ப்பது, மாடியில் 10 படுக்கைகள் கொண்ட ஹால், அதற்கு மேலே அவரது வீடு என்று விரிவாக்கம் செய்துவிட்டார். Nurse அக்கா மற்ற அப்பிர
ஹோட்டல் JW Marriot… சூர்யா தன் luggage-ஐ எடுத்து வந்த room boy-க்கு தாராளமாக tips கொடுத்துவிட்டு, புன்னகையுடன் அவன் வெளியே சென்றதும் கதவை சார்த்திவிட்டு தன் உடைகளை கழற்றினான். ஐம்பது வயதானாலும் இன்னும் அவன் உடம்பு கிண்ணென்று இருப்பதற்கு இத்தனை வருட பத்தியமும், விடாத உடற்பயிற்சியும் தான் காரணம்.
