சம்பாதிக்கிறதுக்காக வேலை செய்யுறதுக்கு மட்டும் ஆஃபீஸ் போகாம, பரபரப்புக்கு நடுவுல “அந்த” வேலையையும் தவறாம செய்யுற ஜாலி பசங்களும், ஜிம்கானா பொண்ணுங்களும் உங்களை உசுப்பேத்துற கதைகள்…
நான் office laptop-ஐ என்னுடைய personal உபயோகத்துக்கு – browsing மற்றும் video watching-க்கு உபயோகிப்பது இல்லை என்பதை கொள்கையாகவே வைத்திருக்கிறேன். அவற்றுக்கு நான் என்னுடைய personal laptop-ஐ மட்டுமே use செய்கிறேன். உலக நியதிப்படி வண்டி வண்டியா சிகரெட் ஊதுபவனுக்கு ஒன்றுமே ஆகாது ஆனால் புகை பக்கமே போகாதவனுக்கு மட்டும் cancer வருவது போல,
காலை அலுவலகத்துக்கு வந்த பார்த்திபன், அஷ்வினுடைய காலி இருக்கையை பார்த்து பெருமூச்சு விட்டபடி தன் Laptop-ஐ திறந்து login செய்தான். நேற்று இரவு தான் அவனுக்காக அலுவலகத்தில் இருந்தாலும், அஷ்வின் தன்னை கண்டுக்கொள்ளாமல் கிளம்பி போனது பார்த்திபனை கடுப்பேற்றியது. ஆனால் வீட்டுக்கு போன பிறகு ஏனோ பார்த்திபனுக்கு அஷ்வின் பக்கத்து கோபத்தின் நியாயம் புரிந்தது.
அஷ்வின் தனியாக cafetaria-வில் உட்கார்ந்து coffee குடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். மீண்டும் project-ல் சேர்ந்த முதல் நாள் தருண் ஏற்படுத்திய பிரச்சனையால் மற்றவர்கள் அஷ்வினிடம் பெரிதாக ஒட்டுவதில்லை. அஷ்வின் ஏற்கனவே இந்த project-ல் இருந்த போதும் யாருடனும் வலிய போய் பழகாததால், அவனுக்கு இந்த ‘தனிமை’ ஒரு பெரிய விஷயமாக படவில்லை.
தனக்கே கேட்காத hushed குரலில் “மச்சான்… மதியானம் என் வீட்டுக்கு போகலாமா?” என்று mobile phone-ல் கிசுகிசுப்பாக ஆனந்த் ஒரு வேலை நாளின் மதியம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்த சமயத்தில் கேட்டான். எதிர் பக்கத்தில் இருந்த சித்துவுக்கு ஆனந்தின் கேள்வியின் நிஜமான அர்த்தம் புரியும். நம் ஆனந்த், சித்து என்ற சித்தார்த்தை எப்போது அவர்கள் வேலை பார்க்கும் ஏற்பாடு செய்திருந்த pickup cab-ல் பார்த்தானோ அந்த கணமே அவனுக்கு சித்தார்த்தை பிடித்துவிட்டது.
“நெத்திமேடு, லைன்மேடு எல்லாம் இறங்கிக்கோ… அடுத்து பஸ் கொண்டலாம்பட்டி பைபாஸ்ல தான் நிக்கும்” என்று கண்டக்டர் குரல் கொடுத்தபடி தன் கைவிரல்களுக்கு நடுவே லாவகமாக ticket bunch-களை அடுக்கினார். அந்த பேருந்தில் இருந்து ஒரு வயசானவர் மட்டும் முனகியபடி வழியின் நின்றுக்கொண்டிருந்த என்னை தள்ளிக்கொண்டு கடந்த
அன்றைய நாள் மதியத்திற்கும் மாலைக்கும் நடுவில் ஒரு நிலைகொள்ளாத மந்தகாச நிலையில் இருந்தது… முன்பாவது 4:00-4:15 மணிக்கு Tea-யும், ஏதாவது snacks பொட்டலமும் வந்துக்கொண்டிருந்தது ஆனால் Global recession என்று அதையும் கூட நிர்வாகம் நிறுத்திவிட்டது. கார்த்த
Coronavirus வந்து உலகத்தை என்ன புரட்டிப்போட்டுச்சோ வேலை செய்யுறவங்களுக்கு தாராளமா Hybrid working, சிலருக்கு முழு நேர WFH-ன்னு வசதி குடுத்தது real estate துறையை புரட்டிப்போட்டுடுச்சு. வீட்டு வாடகை ஏறுனது போதாதுன்னு கம்பெனிகள் வாடகையை குறைப்பதற்காக தங்
அர்ணாப்பும் நானும் மட்டும் அந்த meeting room-ல் தனியாக Knowledge transfer-ல் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்தோம். நாங்கள் Office-ல் இருந்தாலும் நான் table-க்கு அடியில் அர்ணாப்பின் கையை கோர்த்துக்கொண்டு அவன் சொல்லித் தருவதை கவனித்துக் கொண்டு இருந்தேன். அவனும்
என் எதிரே இருக்கும் இரண்டு 28″ monitors-களையும் மாற்றி மாற்றி பார்த்து வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த நான் எப்போது கண்ணயர்ந்தேன் என்று தெரியவில்லை. திடீரென்று என் தோளில் கை படவும் நான் திடுக்கிட்டு எழுந்ததில் என் இதயம் கூடுதலாக துடித்தது. லேசாக வியர்த்துக்
ஜெய் தன் அலுவலகத்து வாசலில் நின்ற வயதான security-யிடம் தன் லேப்டாப்பை கொடுத்து அதன் serial number-ஐ அவர் சரிபார்த்த போது அவன் கண்கள் பரத்தை தேடியது. கொஞ்ச நாளாக பரத் தென்படவில்லை. Security Company
