அடுத்த வாரம் நடுவில், மாலை பஸ் பயணத்தில், நவீன் பார்த்திபன் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தான். அவன் பார்த்திபனின் தோளில் கைபோட்டு “Microprocessor எப்படி போகுது? பாதி semester முடிஞ்சு போச்சு…” என்றான். பார்த்திபனுக்கு நவீனின் கை போடுதல் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை கொடுத்தது. பார்த்திபன் “ம்ம்.. புரியுதுங்ண்ணா… ஆனா கட்டாயம் semester exam-ல நல்ல மார்க் கிடைக்குங்குற அளவுக்கு confidence இல்லை…” என்று தயக்கமாக பார்த்திபனின் கை மீது கை வைத்தான். பார்த்திபன் “பரவாயில்லைடா… நம்ம class-ல hostel பசங்க ஒரு அஞ்சு பேர் தனி tuition கேட்டிருக்காங்க… நீயும் அவங்க கூட join பண்ணிக்கிறதுன்னா பண்ணிக்கோ… tuition fees அவங்க கிட்டே ரூ. 2000 சொல்லியிருக்கேன். நீ ஒரு ஐநூறு குறைச்சுக்கிட்டு ரூ. 1500/- குடுத்தா போதும்” என்று சொல்ல, பார்த்திபனின் மனதில் அம்மாவிடம் என்ன சொல்லி இந்த ரூ 1500/- ஐ தேற்றுவது என்ற யோசனை தொடங்கியது.
மாலை… கல்லூரி பஸ் பார்த்திபன், நவீன் மற்றும் சில மாணவர்களை உதிர்த்துவிட்டு தன் பயணத்தை தொடர்கிறது. நவீன் பார்த்திபனை தன் வீட்டுக்கு அழைத்துக்கொண்டு போகிறான். “Hostel பசங்க எல்லாம் ஒன்னா ஆட்டோ வச்சுக்கிட்டு வர்றானுங்களாம்… அவங்க வர்றதுக்குள்ளாற நான் கொஞ்சம் refresh பண்ணிக்கிறேன்” என்றபடி நவீன் தன் வீட்டு கதவை திறந்தான். “திருநாவுக்கரசு shopping-க்கு போயிட்டு வர்றேன்னு சொன்னான்… make yourself comfortable” என்று நவீன் தன் சட்டையை கழற்றினான். பார்த்திபன் அந்த வீட்டு hall-ல் sofa-வோ அல்லது இருக்கைகளோ இல்லாததால் எங்கே உட்கார்வது என்ற குழப்பத்துடன் நின்றிருந்தான். நவீன் தன் pant buckle-ஐ கழற்றியபடி அறைக்குள் போனான்.
பார்த்திபன் பெரிதாக முயற்சி எடுக்காமல் நவீன் தன் அறைக்குள் சட்டையையும், pant-ஐயும் கழற்றிவிட்டு வெறும் ஜட்டியுடன் shelf-ல் இருந்து லுங்கியை எடுப்பது தெரிந்தது. நவீன் அதை உதறிவிட்டு, தன் கீழுடம்பில் அணிந்துக்கொண்டான். அறையில் இருந்து வெளியே வந்த நவீன் “ஏண்டா உட்காராம நின்னுட்டே இருக்கே?” என்று கேட்டபடி லுங்கியை தூக்கி, உள்ளே கை விட்டு தன் ஜட்டியை கழற்றினான். பார்த்திபனுக்கு அதுவே பரவசமாக இருக்க, நவீன் கழற்றிய ஜட்டியை ஜன்னலில் மாட்டிவிட்டு “டீ குடிக்கிறியாடா?” என்று பதிலை எதிர்பார்க்காமல் மீண்டும் மறைந்தான். பார்த்திபன் அவசரம் அவசரமாக நவீன் கழற்றிப்போட்ட ஜட்டியை எடுத்து மூக்கில் வைத்து ஆழமாக முகர்ந்தான். நவீன் ஜட்டியில் இருந்த வியர்வை மற்றும் மர்ம வாசனை பார்த்திபனை வெறியேற்றியது. மீண்டும் ஒரு முறை முகர்ந்துவிட்டு அதை வாயில் வைத்து அதிகம் எச்சில் படாதவாறு சப்பினான்.
கிச்சனில் சத்தம் கேட்க, பார்த்திபன் ஜட்டியை பழையபடிக்கு ஜன்னலில் மாட்டிவிட்டு பவ்யமாக தரையில் உட்கார்ந்துக்கொண்டான். நவீன் இரண்டு டம்ளர் ஆவி பறக்கும் தேநீருடன் வர, பார்த்திபன் ஒரு டம்ளரை வாங்கி உறிஞ்சினான். நவீன் microprocesser text book புத்தகத்தை எடுத்து அன்றைய tuition-ல் எடுக்கப்போகும் பாடத்தை ஒரு முறை revision செய்ய ஆரம்பித்தான். கொஞ்ச நேரத்தில் hostel பசங்கள் வந்துவிட, பாடம் தொடங்கியது. அவர்களே tuition முடிந்ததும் தாங்கள் போகும் ஆட்டோவில் பார்த்திபனை கூட்டிச்சென்று main road bus stop-ல் விட்டுவிடுவதாக சொன்னதால் பார்த்திபனுக்கு மீண்டும் நவீனுடன் தனிமையில் இருக்கும் வாய்ப்பு பறிக்கப்பட்டது. அன்று தூங்கும் வரை பார்த்திபனின் நாசியில் நவீனின் ஆண்மை வாசம் மணத்துக்கொண்டே இருந்தது.
Microprocessor Tuition நல்லபடியாக போய்க்கொண்டிருக்கிறது. பார்த்திபனின் மனசு அவ்வப்போது அலைபாய்ந்தாலும், நவீன் சொல்லிக்கொடுக்கும் விதத்தில் microprocessor பாடம் மனப்பாடம் ஆனது. பார்த்திபனுக்கும் நவீன் வீடு பழகிவிட்டதால் முன்பு போல கூச்சம் இல்லாமல் வளைய வந்து போகிறான். இன்னொரு மாலை… வழக்கம் போல நவீன் கூட பார்த்திபனும் வந்துவிட, நவீன் பார்த்திபனிடம் “தம்பி! Tea டிகாஷன் போடு, நான் dress மாத்திட்டு வர்றேன்” என்று முகம் கழுவ போனான். சமையலறையில் அடுப்பில் தண்ணீர் வைத்துவிட்டு பார்த்திபன் டீத்தூளை தேட, டப்பா காலியாக இருந்தது. பார்த்திபன் நவீனின் அறைக்கு போனான். அப்போது தான் நவீன் வெறும் ஜட்டியுடன் லுங்கியை எடுக்கிறான்.
நவீன் திரும்பி பார்க்க, பார்த்திபன் “அண்ணா… டீத்தூள் காலியாயிடுச்சு…” என்று சொன்னான். நவீன் தன் உடம்பில் இருந்த ஜட்டியை கழற்றிப்போட்டு முழு நிர்வாணமாக நிற்க, பார்த்திபனுக்கு மூச்சே நின்றது. ஆனால் நவீன் இயல்பாக “ஓ! கீழே அலமாரியில் இருக்கா பாரு” என்று லுங்கியை மாட்டினான். பார்த்திபன் நகர்வதற்குள் “இல்லை.. நேத்தே திரு சொன்னான், நான் தான் மறந்துட்டேன்…” என்று அவனை மேலும் சில வினாடிகள் நிற்க வைத்து தன் நிர்வாணத்தை காட்டினான். நவீன் லுங்கியை கட்டியபடி “திருவோட bedroom-ல drawer-ல ப்ரூ காஃபி தூள் வச்சிருப்பான்…” என்று தன் சுன்னியை அழுத்தி லுங்கியில் முத்திரை பதித்து “..நானே வந்து எடுத்து தர்றேன்” என்று பார்த்திபனை தாண்டி நடந்தான். பார்த்திபன் இன்னும் மனசுக்குள் தான் கண்ட நவீனின் நிர்வாணத்தை முடிந்த வரைக்கும் அச்செடுத்தபடி அங்கேயே நிற்கிறான். அன்றைய பொழுதும் கழிந்தது.
