உள்ளே போன coffee பார்த்திபனுக்கு கொஞ்சம் உற்சாகம் கொடுக்க, அவன் மீண்டும் தன் இருக்கைக்கு வந்து laptop-ஐ திறந்த போது Outlook notification அடுத்த meeting-க்கு இன்னும் 5 நிமிடம் இருப்பதாக நினைவூட்டியது. பார்த்திபன் கொஞ்ச நேரம் கழித்து MS Teams-ல் இணைந்தான். இன்றைய meeting-ல் Project manager தான் updates கொடுக்கப்போகிறார் என்பதால் பார்த்திபனுக்கு preparations எதுவும் இல்லை.
“Passengers in Zone 3 are requested to come forward” என்ற ground staff-ன் அறிவிப்பை கேட்டதும் நான் எங்கள் boarding pass-ஐ பார்த்துவிட்டு எழுந்தேன். என் மனைவியிடம் இருந்து எங்களுடைய இரண்டு hand luggage-ஐயும் எடுத்துக்கொண்டு நகர்ந்தேன். நான் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி அடி மேல் அடி வைத்து நகர, என்ன
ஜோதிகா living room-வில் சுத்தம் செய்துக்கொண்டிருந்த வேலையாட்ககளிடம் “Guys…. இன்னைக்கு சூர்யாவோட பழைய friend விக்ரம் வர்றாரு… ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு இப்போ சூர்யாவும் அவரும் patchup பண்ணியிருக்காங்க… அவர் வந்துட்டு போற வரைக்கும் அவரை நல்லபடியா பார்த்துக்குறது உங்களோட பொறுப்பு” என்று கண்டிப்பாக சொல்ல, வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த அவர்கள் தாங்கள் செய்துக்கொண்டிருந்ததை ஒரு நிமிடம் நிறுத்திவிட்டு, நிமிர்ந்து ஜோதிகா சொல்வதை கேட்டுவிட்டு, “ஜி! மேடம்…” என்று மீண்டும் தங்கள் பணிகளில் busy ஆனார்கள்.
நிகில் தன் அறைக்கு வந்து சத்தமில்லாமல், அதிர்வு காட்டாமல் கட்டிலில் ஏறிப்படுத்து quilt-ஐ இழுத்து போர்த்தும்போது, பக்கத்தில் ஒருக்களித்து படுத்து தூங்கிக்கொண்டிருந்த வீணா கஷ்டப்பட்டு மல்லாந்து படுத்தாள். “இந்த ராத்திரியில் என்ன நிகில் பண்ணிட்டு இருக்க
பரத் ஒரு பக்கம் gym floor-ல் வியர்க்க விறுவிறுக்க workout செய்துக்கொண்டிருந்த சைலஜாவை பார்த்தான். மறுபக்கம் சுவற்றில் மாட்டி இருந்த wall clock-ஐ பார்த்தான். மீண்டும் சைலஜாவை பார்த்தான். இவர் workout-ஐ முடிச்சிட்டு கடையை கட்டினார் என்றால் தானும் கிளம்பலாம் என்ற அங்கலாய்ப்புடன் பரத் தன் mobile phone-ஐ நோண்ட ஆரம்பித்தான்.
தனக்கே கேட்காத hushed குரலில் “மச்சான்… மதியானம் என் வீட்டுக்கு போகலாமா?” என்று mobile phone-ல் கிசுகிசுப்பாக ஆனந்த் ஒரு வேலை நாளின் மதியம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்த சமயத்தில் கேட்டான். எதிர் பக்கத்தில் இருந்த சித்துவுக்கு ஆனந்தின் கேள்வியின் நிஜமான அர்த்தம் புரியும். நம் ஆனந்த், சித்து என்ற சித்தார்த்தை எப்போது அவர்கள் வேலை பார்க்கும் ஏற்பாடு செய்திருந்த pickup cab-ல் பார்த்தானோ அந்த கணமே அவனுக்கு சித்தார்த்தை பிடித்துவிட்டது.
அந்த உயர்ரக Hotel-ன் lounge-ல் சரத் உலாத்திக்கொண்டிருந்தான். ஏற்கனவே பொதி மாடு மாதிரி மதமதவென்று இருக்கும் சரத்தின் உடம்பை அவன் அணிந்திருந்த கொசுவலை சட்டை மேலும் கவர்ச்சிகரமாக காட்டியது. உள்ளே பனியன் போடாததால் சரத்தின் கூர்மையாக காம்புகள் சட்டையை குத்திக்கொண்டு தன் முத்திரையை பதித்தது. சரத்தின் பெரு
தூரத்து சாலையில் ஓடும் வண்டிகளின் சத்தம் floor-to-ceiling உயர கண்ணாடி சுவற்றின் கைங்கரியத்தில் mute ஆகி வெறும் headlight வெளிச்சங்களின் ஊர்வலமாக தெரிந்தது. நிகில் தங்கள் flat-ன் வாசல் கதவு சார்த்தப்பட்டிருக்கிறதா என்று உறுதி செய்துக்கொண்டு, ஹால் விளக்கை அணைத்தான்.
“பரவாயில்லை… இன்னைக்கு cheat day-ன்னு நினைச்சுக்கோங்க. calories-ஐ எல்லாம் count பண்ணாதீங்க. நல்லா சாப்பிடுங்க” என்று என் மனைவி அவன் தட்டில் கூடுதலாக பொன்னிறமாக பொறிந்த கோபி மஞ்சூரியனை தள்ளியபோது அவள் அவனிடம் ஜொள்ளு விட்டு வழிகிறாள் என்பது எனக்கு அப
