காதல் வர்றதுக்கு பால் (gender) அவசியமில்லை என்று நிரூபிக்கும் ஆண்களுக்கிடையேயான காதல் நிமிடங்கள் கொண்ட கதைகள்.
காலை வெயில் இன்னும் வேகம் பிடிக்காமல், ஓரளவுக்கு ஆரஞ்சு நிற வெளிச்சத்தில் இதமான சூட்டுடன் படர்ந்திருக்கிறது. சாலையில் நடைபயிற்சி செய்யும் வயசானவர்கள் பின்னால் நடுத்தர வயது பிரகாசமும், அவரது நண்பர் கண்ணனும் நடந்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தூரத்தில் ஒரு கம்பத்தில் “Cable” பாண்டி ஏணியில் ஏறிக்கொண்டிருப்பது பிரகாசத்தின் கண்ணில் பட்டது.
ரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்கும் தருணை ஏற்றிக்கொண்டு ambulance நகரத்து போக்குவரத்தில் சாலை விதிகளை மீறியபடி சீறிப்பாய்கிறது. உள்ளே இருந்த Paramedics-களுடன் அஷ்வினும், பார்த்திபனும் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். தரையில் கிடந்த தருணை தூக்குவதற்கு உதவி செய்ததால் அஷ்வினுடைய சட்டையில் ஏற்பட்ட ரத்தக்கறைகளை அவன் சட்டை செய்யாமல், தருணை தொட்டு தொட்டு பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
நான் எங்கள் apartment-ன் பக்கத்தில் இருக்கும் அந்த Coffee shop-க்கு என் laptop சகிதமாக நுழைந்தபோது என் கண்கள் வழக்கம் போல இரண்டு விஷயங்களை தேடியது. முதலில் counter-ல் அவன் இருக்கிறானா? அடுத்து எனக்கு பிடித்தமான Corner table காலியாக இருக்கிறதா?
அஷ்வின் தனியாக cafetaria-வில் உட்கார்ந்து coffee குடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். மீண்டும் project-ல் சேர்ந்த முதல் நாள் தருண் ஏற்படுத்திய பிரச்சனையால் மற்றவர்கள் அஷ்வினிடம் பெரிதாக ஒட்டுவதில்லை. அஷ்வின் ஏற்கனவே இந்த project-ல் இருந்த போதும் யாருடனும் வலிய போய் பழகாததால், அவனுக்கு இந்த ‘தனிமை’ ஒரு பெரிய விஷயமாக படவில்லை.
பார்த்திபன் தன் laptop-ல் presentation-ஐ கடைசி நிமிட மாறுதல்களை செய்தபடி, திரையில் இருந்து கண்ணெடுக்காமல் “Everybody assemble in the conference room without delay… client is the stickler for punctuality” என்று coffee break-க்காக கலைந்து செல்லும் சக ஊழியர்களிடம் சொல்ல, “OK பார்த்தி” என்று நொடியில் காணாமல் போனார்கள்.
Melbourne-ன் Tullamarine விமான நிலையம்… நவீன் தன்னுடைய passport-ஐயும், நிரப்பப்பட்ட immigration form-ஐ கையில் பிடித்துக்கொண்டு, அவ்வப்போது தன்னுடைய suitcase-ஐ தள்ளி தள்ளி நகர்ந்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் நின்றிருந்த queue கொஞ்சம் மெதுவாக தான் நகர்கிறது.
பார்த்திபன் சீதாவிடம் “கொஞ்சம் வேலை இருக்கு… நீ போய் படுத்துக்கோ… நான் வேலை முடிச்சிட்டு வந்து தூங்கிக்கிறேன்” என்று டம்ளரை அவளிடம் கொடுத்தான். சீதா “ம்ம்… ரொம்ப நேரம் கண் முழிக்காதீங்க” என்று பார்த்திபனின் தலையை செல்லமாக கோதிவிட்டு நகர்ந்தாள். அவளது தீண்டல் பார்த்திபனுக்கு ஏதோ குற்ற உணர்ச்சியை தட்டியெழுப்பியது.
உள்ளே போன coffee பார்த்திபனுக்கு கொஞ்சம் உற்சாகம் கொடுக்க, அவன் மீண்டும் தன் இருக்கைக்கு வந்து laptop-ஐ திறந்த போது Outlook notification அடுத்த meeting-க்கு இன்னும் 5 நிமிடம் இருப்பதாக நினைவூட்டியது. பார்த்திபன் கொஞ்ச நேரம் கழித்து MS Teams-ல் இணைந்தான். இன்றைய meeting-ல் Project manager தான் updates கொடுக்கப்போகிறார் என்பதால் பார்த்திபனுக்கு preparations எதுவும் இல்லை.
எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்துல இருந்த Clinic கொஞ்சம் வளர்ந்து ஒரு சின்ன hospital ஆயிடுச்சு. டாக்டர் தன் பக்கத்து வீட்டையும் சேர்த்து வாங்கி, இடித்து சேர்த்து கட்டி கீழே நோயாளிகளை பார்ப்பது, மாடியில் 10 படுக்கைகள் கொண்ட ஹால், அதற்கு மேலே அவரது வீடு என்று விரிவாக்கம் செய்துவிட்டார். Nurse அக்கா மற்ற அப்பிர
பார்த்திபன் தன் laptop-ஐ switch on செய்துவிட்டு, தன் WhatsApp செய்திகளை மேய ஆரம்பித்தான். தனது Project Group-ல் இருந்து இன்னும் அஷ்வினை நீக்காததால் அவனுக்கு வந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் Whatsapp group-ஐ நிரப்பியிருந்தன. பார்த்திபனுக்கு அஷ்வின் தன் attention-ஐ எதிர்பார்த்து நடந்துக்கொண்ட நிகழ்வுகள் கண் முன் வந்து சென்றன.
