காலை அலுவலகத்துக்கு வந்த பார்த்திபன், அஷ்வினுடைய காலி இருக்கையை பார்த்து பெருமூச்சு விட்டபடி தன் Laptop-ஐ திறந்து login செய்தான். நேற்று இரவு தான் அவனுக்காக அலுவலகத்தில் இருந்தாலும், அஷ்வின் தன்னை கண்டுக்கொள்ளாமல் கிளம்பி போனது பார்த்திபனை கடுப்பேற்றியது. ஆனால் வீட்டுக்கு போன பிறகு ஏனோ பார்த்திபனுக்கு அஷ்வின் பக்கத்து கோபத்தின் நியாயம் புரிந்தது.
சரத் வீட்டுக்குள் திரும்பி “அம்மணி! நான் போய் வயலுக்கு தண்ணி இறைச்சுட்டு வந்துடுறேன். ஷாமியானாவை பிரிச்சு எடுத்துட்டு போக ஆளுங்க வருவாங்க…” என்று குரல் கொடுத்துவிட்டு தன் வேட்டியை மடித்து கட்டியபடி வயல் பக்கம் நடக்க ஆரம்பித்தான். கொஞ்ச தூரம் அவன் சென்றதும் ஓட்டமும் நடையுமாக வசந்த் சரத்தை சென்றடைந்தான்.
அலுவலகத்தில் இருந்து வீட்டுக்கு செல்லும் வரை பார்த்திபனுடைய காதில், அவன் அஷ்வினிடம் கத்தியது திரும்ப திரும்ப ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. “எந்த gay-யாவது கடைசி வரைக்கும் ஒருத்தன் கூட உண்மையா இருந்திருக்கானா…” தானும் வயசுக்கு வந்த நாளில் இருந்து எத்தனை பேருடன் ‘படுத்திருக்கிறோம்’. பள்ளியில் மூர்த்தி, செல்வா..
மொட்டைமாடியை மாலை சூரியன் தன் மெல்லிய மஞ்சள் கிரணங்களால் அலங்கரித்து கொண்டிருக்கிறான். பெரியப்பாவின் கையில் இருந்த coffee கோப்பையில் இருந்து ஆவி பறப்பது அந்த diffused lighting-ல் அழகாக தெரிந்தது. நான் அந்த அழகை ரசித்துக்கொண்டு சுற்றுச்சூழலை மறக்க, பெரியப்பாவின் செருமல் என்னை மீண்டும் நிஜத்துக்கு அழைத்து வந்தது. “கார்த்தி… உனக்கு semester exams-ல இன்னும் எத்தனை papers மீதி இருக்கு?” என்று கேட்டார். நான் “இன்னும் 2 subject தான் இருக்கு பெரியப்பா…” என்றேன். ..
பார்த்திபன் “எல்லாரும் வந்தாச்சா? தீபிகா room door-ஐ close பண்ணிடுங்க..” என்றபடி அந்த conference room-ல் இருந்த projector screen-ஐ கீழே இறக்கினான். அனைவரும் அந்த நீண்ட table-ஐ சுற்றி உட்கார்ந்திருக்கார்கள். தருணின் விபத்துக்கு பிறகு அனைவரும் கூடும் emergency meeting இது என்பதால் எல்லாருக்கும் இயல்பாகவே ஒரு வித பதற்றம் இருந்தது. “
காலை வெயில் இன்னும் வேகம் பிடிக்காமல், ஓரளவுக்கு ஆரஞ்சு நிற வெளிச்சத்தில் இதமான சூட்டுடன் படர்ந்திருக்கிறது. சாலையில் நடைபயிற்சி செய்யும் வயசானவர்கள் பின்னால் நடுத்தர வயது பிரகாசமும், அவரது நண்பர் கண்ணனும் நடந்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தூரத்தில் ஒரு கம்பத்தில் “Cable” பாண்டி ஏணியில் ஏறிக்கொண்டிருப்பது பிரகாசத்தின் கண்ணில் பட்டது.
ரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்கும் தருணை ஏற்றிக்கொண்டு ambulance நகரத்து போக்குவரத்தில் சாலை விதிகளை மீறியபடி சீறிப்பாய்கிறது. உள்ளே இருந்த Paramedics-களுடன் அஷ்வினும், பார்த்திபனும் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். தரையில் கிடந்த தருணை தூக்குவதற்கு உதவி செய்ததால் அஷ்வினுடைய சட்டையில் ஏற்பட்ட ரத்தக்கறைகளை அவன் சட்டை செய்யாமல், தருணை தொட்டு தொட்டு பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
நான் எங்கள் apartment-ன் பக்கத்தில் இருக்கும் அந்த Coffee shop-க்கு என் laptop சகிதமாக நுழைந்தபோது என் கண்கள் வழக்கம் போல இரண்டு விஷயங்களை தேடியது. முதலில் counter-ல் அவன் இருக்கிறானா? அடுத்து எனக்கு பிடித்தமான Corner table காலியாக இருக்கிறதா?
அஷ்வின் தனியாக cafetaria-வில் உட்கார்ந்து coffee குடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். மீண்டும் project-ல் சேர்ந்த முதல் நாள் தருண் ஏற்படுத்திய பிரச்சனையால் மற்றவர்கள் அஷ்வினிடம் பெரிதாக ஒட்டுவதில்லை. அஷ்வின் ஏற்கனவே இந்த project-ல் இருந்த போதும் யாருடனும் வலிய போய் பழகாததால், அவனுக்கு இந்த ‘தனிமை’ ஒரு பெரிய விஷயமாக படவில்லை.
பார்த்திபன் தன் laptop-ல் presentation-ஐ கடைசி நிமிட மாறுதல்களை செய்தபடி, திரையில் இருந்து கண்ணெடுக்காமல் “Everybody assemble in the conference room without delay… client is the stickler for punctuality” என்று coffee break-க்காக கலைந்து செல்லும் சக ஊழியர்களிடம் சொல்ல, “OK பார்த்தி” என்று நொடியில் காணாமல் போனார்கள்.
