புதிதாக இழவு விழுந்த வீடு போல இறுக்கமான சூழலில் பார்த்திபன் அம்மாவின் சத்தமான விசும்பல் சத்தம் அமைதியை கலைத்தது. பன்னிரெண்டாம் ஆண்டு தேர்வு முடிவுகள் வந்த பல வீடுகளில் இது தான் தற்போதைய நிலைமை என்ற போதும் பார்த்திபன் வீட்டில் சோகம், கோபம் எல்லாம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. தன் மகன் முதல் ஐந்து வரிசையில் வருவான் என்று எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்த பார்த்திபனின் அம்மாவுக்கு, அவன் எல்லா பாடங்களிலும் “just pass” ஆனது தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அதிர்ச்சியாக இருந்தது.
ரோகிணி “ஏங்க! Electrician எப்ப வர்றான்?” என்று கேட்க, கார்த்தி “ஒரு பதினொன்னு பதினொன்னரை மணி வாக்குல” என்றான். ரோகிணி “ஓ! அப்படியா?… சரி! நான் யாழினியை coaching class-க்கு அழைச்சிட்டு போயிடுறேன்… நீங்க அவன் கிட்டே வேலை வாங்கிடுங்க…” என்று பிரச்சனைக்கு எளிதான வழி தந்தாள்.
உள்ளே போன coffee பார்த்திபனுக்கு கொஞ்சம் உற்சாகம் கொடுக்க, அவன் மீண்டும் தன் இருக்கைக்கு வந்து laptop-ஐ திறந்த போது Outlook notification அடுத்த meeting-க்கு இன்னும் 5 நிமிடம் இருப்பதாக நினைவூட்டியது. பார்த்திபன் கொஞ்ச நேரம் கழித்து MS Teams-ல் இணைந்தான். இன்றைய meeting-ல் Project manager தான் updates கொடுக்கப்போகிறார் என்பதால் பார்த்திபனுக்கு preparations எதுவும் இல்லை.
எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்துல இருந்த Clinic கொஞ்சம் வளர்ந்து ஒரு சின்ன hospital ஆயிடுச்சு. டாக்டர் தன் பக்கத்து வீட்டையும் சேர்த்து வாங்கி, இடித்து சேர்த்து கட்டி கீழே நோயாளிகளை பார்ப்பது, மாடியில் 10 படுக்கைகள் கொண்ட ஹால், அதற்கு மேலே அவரது வீடு என்று விரிவாக்கம் செய்துவிட்டார். Nurse அக்கா மற்ற அப்பிர
ஹோட்டல் JW Marriot… சூர்யா தன் luggage-ஐ எடுத்து வந்த room boy-க்கு தாராளமாக tips கொடுத்துவிட்டு, புன்னகையுடன் அவன் வெளியே சென்றதும் கதவை சார்த்திவிட்டு தன் உடைகளை கழற்றினான். ஐம்பது வயதானாலும் இன்னும் அவன் உடம்பு கிண்ணென்று இருப்பதற்கு இத்தனை வருட பத்தியமும், விடாத உடற்பயிற்சியும் தான் காரணம்.
“Passengers in Zone 3 are requested to come forward” என்ற ground staff-ன் அறிவிப்பை கேட்டதும் நான் எங்கள் boarding pass-ஐ பார்த்துவிட்டு எழுந்தேன். என் மனைவியிடம் இருந்து எங்களுடைய இரண்டு hand luggage-ஐயும் எடுத்துக்கொண்டு நகர்ந்தேன். நான் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபடி அடி மேல் அடி வைத்து நகர, என்ன
இரவு… Digital சுவர் கடிகாரம் 21:50 மணியை காட்டியது. Courier package-களை handover செய்துவிட்டு வீடு வந்து சாப்பிட்ட ஹரீஷுக்கு ஜட்டியை கழற்ற தயக்கமாக இருந்தது. ஏனோ மாலையில் இருந்து உடம்பில் ஏற்பட்ட ரசாயன மாற்றம் ஹரீஷை அநியாயத்துக்கு horny ஆக்கியிருந்தது. அடங்காத பூள் லுங்கியில் கூடாரம் போடுவதை வீட்டில் கவனித்தால் அசிங்கமாகிவிடும். Courier collection center-ல் இருந்து கிளம்பும் முன்பு கையடித்தாலும் ஏனோ sex mood இன்னும் இறங்கிய பாடில்லை.
ஒரு நர்ஸ் நிகிலிடம் “Sir.. put this mask” என்று thick ஆன மலையாள வாடையுடன் சொல்ல, நிகில் அதை மாட்டிக்கொண்டு அந்த operation theatre-க்குள் சென்றான். உள்ளே வீணாவுக்கு அவசர “C” அறுவை சிகிச்சை ஆரம்பிக்கிறது. ஆஸ்திரேலிய மருத்துவமனைகளில் பிரசவத்தின் போது கணவனோ, துணைவரோ மற்றும் குடும்பத்து உறுப்பினர்கள்
செல்வா “முதல் தடவையா வீட்டுக்கு வர்றீங்க… Welcome home” என்று புன்னகையுடன் அகல திறந்த கதவை சுவற்றோடு ஒட்டி நின்று வழிவிட, குமரன் “நன்றி! நன்றி..” என்று வலது காலை வைத்து உள்ளே நுழைந்தான். செல்வா கதவை சார்த்திவிட்டு குமரனிடம் இருந்து backpack-ஐ வாங்கி தன் அறைக்குள் எடுத்துச்சென்றான். செல்வா திரும்ப வந்து TV-ஐ switch on செய்துவிட்டு, “Bathroom அங்கே இருக்கு… fresh up பண்ணிக்கோங்க” என்றான். குமரனின் தோளை அணைத்து “உங்க வீடு போல நினைச்சுக்கோங்க… be casual” என்று உரிமையோடு அவன் தோளில் செல்வா தன் தாடையை இருத்தினான். குமரன் “ம்ம்…” என்று செல்வாவின் முகத்தை தன் தலையால் லேசாக முட்டி சிரித்தான்.
நிகில் Hobart Airport-ல் இருந்து வெளியே வந்ததும் cab கிடைக்க நிமிடங்கள் தான் ஆனது. நிகில் “Islington Hotel at St Marys” என்று சொன்னதும் அந்த ஆசிய டிரைவர் ஒரு நொடி நிகிலை வெறித்து பார்த்துவிட்டு அந்த முகவரியை தனது GPS-ல் தட்டச்சு செய்தான். நிகில் தன்
