பார்த்திபன் சீதாவிடம் “கொஞ்சம் வேலை இருக்கு… நீ போய் படுத்துக்கோ… நான் வேலை முடிச்சிட்டு வந்து தூங்கிக்கிறேன்” என்று டம்ளரை அவளிடம் கொடுத்தான். சீதா “ம்ம்… ரொம்ப நேரம் கண் முழிக்காதீங்க” என்று பார்த்திபனின் தலையை செல்லமாக கோதிவிட்டு நகர்ந்தாள். அவளது தீண்டல் பார்த்திபனுக்கு ஏதோ குற்ற உணர்ச்சியை தட்டியெழுப்பியது.
புதிதாக இழவு விழுந்த வீடு போல இறுக்கமான சூழலில் பார்த்திபன் அம்மாவின் சத்தமான விசும்பல் சத்தம் அமைதியை கலைத்தது. பன்னிரெண்டாம் ஆண்டு தேர்வு முடிவுகள் வந்த பல வீடுகளில் இது தான் தற்போதைய நிலைமை என்ற போதும் பார்த்திபன் வீட்டில் சோகம், கோபம் எல்லாம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. தன் மகன் முதல் ஐந்து வரிசையில் வருவான் என்று எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்த பார்த்திபனின் அம்மாவுக்கு, அவன் எல்லா பாடங்களிலும் “just pass” ஆனது தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அதிர்ச்சியாக இருந்தது.
உள்ளே போன coffee பார்த்திபனுக்கு கொஞ்சம் உற்சாகம் கொடுக்க, அவன் மீண்டும் தன் இருக்கைக்கு வந்து laptop-ஐ திறந்த போது Outlook notification அடுத்த meeting-க்கு இன்னும் 5 நிமிடம் இருப்பதாக நினைவூட்டியது. பார்த்திபன் கொஞ்ச நேரம் கழித்து MS Teams-ல் இணைந்தான். இன்றைய meeting-ல் Project manager தான் updates கொடுக்கப்போகிறார் என்பதால் பார்த்திபனுக்கு preparations எதுவும் இல்லை.
பார்த்திபன் தன் laptop-ஐ switch on செய்துவிட்டு, தன் WhatsApp செய்திகளை மேய ஆரம்பித்தான். தனது Project Group-ல் இருந்து இன்னும் அஷ்வினை நீக்காததால் அவனுக்கு வந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் Whatsapp group-ஐ நிரப்பியிருந்தன. பார்த்திபனுக்கு அஷ்வின் தன் attention-ஐ எதிர்பார்த்து நடந்துக்கொண்ட நிகழ்வுகள் கண் முன் வந்து சென்றன.
சீதா புதிய துணிகளின் வாசனை மிகுந்த floral tops-ளையும், polythene cover-ல் இருந்த புடவைகளையும் bill போடுவதற்காக கீழ் floor-க்கு போக நடக்கிறாள். பார்த்திபன் அவளிடம் இருந்து சில துணிகளை வாங்கிக்கொண்டு அவளை தாண்டி நடக்கிறான். சீதா lift-க்கு நெருங்கியபோது ஏற்கனவே ஒரு பெரிய பெண்கள் கூட்டம் நின்றுக்கொண்டிருக்க, பார்த்திபன் துணிகளை எடுத்துக்கொண்டு படியை நோக்கி நடந்தான்.
Reading glass-ஐ எடுத்து மாட்டியபடி “போன session-க்கு வந்துட்டு போனதுக்கு பிறகு எப்படி feel பண்றீங்க Mr. கணேசன்?” என்ற மனநலமருத்துவரின் கேள்விக்கு கணேசன் புன்னகையுடன் “முன்னைக்கு இப்போ பரவாயில்லை…” என்றார். மனநல மருத்துவர் தன் கையில் இருந்த குறிப்பேட்டை மேய்ந்தபடி “தூக்கம் எல்லாம் எப்படி இருக்கு? மாத்திரை போடாம தூங்க முயற்சி பண்ணுனீங்களா?” என்றார். கணேசன் “Try பண்ணினேன்.. ஆனா இன்னும் எனக்கு மாத்திரை போடாம தூக்கம் வரமாட்டேங்குது…” என்று அவர் கண்ணை பார்க்காமலேயே பதில் சொன்னார்.
ஒரு நர்ஸ் நிகிலிடம் “Sir.. put this mask” என்று thick ஆன மலையாள வாடையுடன் சொல்ல, நிகில் அதை மாட்டிக்கொண்டு அந்த operation theatre-க்குள் சென்றான். உள்ளே வீணாவுக்கு அவசர “C” அறுவை சிகிச்சை ஆரம்பிக்கிறது. ஆஸ்திரேலிய மருத்துவமனைகளில் பிரசவத்தின் போது கணவனோ, துணைவரோ மற்றும் குடும்பத்து உறுப்பினர்கள்
அலுவலகத்தில் laptop முன்பு உட்கார்ந்திருந்தாலும் நிகிலின் மனம் வெளியே அலைந்துக் கொண்டிருக்கிறது. Hobart நகரத்துக்கு தங்களுடைய private & intimate moment-களை தடங்கள் இல்லாமல் கொண்டாட சென்ற இடத்தில் இருவருடைய உணர்ச்சிகளும் இன்னும் தீவிரமாகி, மிகவும் intense ஆகியது. Yes… Sex changes everything. நிகில்
நிகில் Hobart Airport-ல் இருந்து வெளியே வந்ததும் cab கிடைக்க நிமிடங்கள் தான் ஆனது. நிகில் “Islington Hotel at St Marys” என்று சொன்னதும் அந்த ஆசிய டிரைவர் ஒரு நொடி நிகிலை வெறித்து பார்த்துவிட்டு அந்த முகவரியை தனது GPS-ல் தட்டச்சு செய்தான். நிகில் தன்
நிகில் தன் அறைக்கு வந்து சத்தமில்லாமல், அதிர்வு காட்டாமல் கட்டிலில் ஏறிப்படுத்து quilt-ஐ இழுத்து போர்த்தும்போது, பக்கத்தில் ஒருக்களித்து படுத்து தூங்கிக்கொண்டிருந்த வீணா கஷ்டப்பட்டு மல்லாந்து படுத்தாள். “இந்த ராத்திரியில் என்ன நிகில் பண்ணிட்டு இருக்க
