Cafetaria-வை ஒட்டி இருந்த மொட்டை மாடியின் கைப்பிடி சுவற்றில் குணிந்து சாய்தபடி பார்த்திபன் தன் விரல்களுக்கு நடுவே சொருகப்பட்ட cigarette-ல் இருந்து புகையை இழுத்து வெளியேற்றியபடி சாலையை வெறித்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். Halogen விளக்குகளின் ஆரஞ்சு நிற வெளிச்சத்தில் சாலைகள் வெறிச்சோடி கிடக்கின்றன.
காலை அலுவலகத்துக்கு வந்த பார்த்திபன், அஷ்வினுடைய காலி இருக்கையை பார்த்து பெருமூச்சு விட்டபடி தன் Laptop-ஐ திறந்து login செய்தான். நேற்று இரவு தான் அவனுக்காக அலுவலகத்தில் இருந்தாலும், அஷ்வின் தன்னை கண்டுக்கொள்ளாமல் கிளம்பி போனது பார்த்திபனை கடுப்பேற்றியது. ஆனால் வீட்டுக்கு போன பிறகு ஏனோ பார்த்திபனுக்கு அஷ்வின் பக்கத்து கோபத்தின் நியாயம் புரிந்தது.
அலுவலகத்தில் இருந்து வீட்டுக்கு செல்லும் வரை பார்த்திபனுடைய காதில், அவன் அஷ்வினிடம் கத்தியது திரும்ப திரும்ப ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. “எந்த gay-யாவது கடைசி வரைக்கும் ஒருத்தன் கூட உண்மையா இருந்திருக்கானா…” தானும் வயசுக்கு வந்த நாளில் இருந்து எத்தனை பேருடன் ‘படுத்திருக்கிறோம்’. பள்ளியில் மூர்த்தி, செல்வா..
பார்த்திபன் “எல்லாரும் வந்தாச்சா? தீபிகா room door-ஐ close பண்ணிடுங்க..” என்றபடி அந்த conference room-ல் இருந்த projector screen-ஐ கீழே இறக்கினான். அனைவரும் அந்த நீண்ட table-ஐ சுற்றி உட்கார்ந்திருக்கார்கள். தருணின் விபத்துக்கு பிறகு அனைவரும் கூடும் emergency meeting இது என்பதால் எல்லாருக்கும் இயல்பாகவே ஒரு வித பதற்றம் இருந்தது. “
ரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்கும் தருணை ஏற்றிக்கொண்டு ambulance நகரத்து போக்குவரத்தில் சாலை விதிகளை மீறியபடி சீறிப்பாய்கிறது. உள்ளே இருந்த Paramedics-களுடன் அஷ்வினும், பார்த்திபனும் உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். தரையில் கிடந்த தருணை தூக்குவதற்கு உதவி செய்ததால் அஷ்வினுடைய சட்டையில் ஏற்பட்ட ரத்தக்கறைகளை அவன் சட்டை செய்யாமல், தருணை தொட்டு தொட்டு பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அஷ்வின் தனியாக cafetaria-வில் உட்கார்ந்து coffee குடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். மீண்டும் project-ல் சேர்ந்த முதல் நாள் தருண் ஏற்படுத்திய பிரச்சனையால் மற்றவர்கள் அஷ்வினிடம் பெரிதாக ஒட்டுவதில்லை. அஷ்வின் ஏற்கனவே இந்த project-ல் இருந்த போதும் யாருடனும் வலிய போய் பழகாததால், அவனுக்கு இந்த ‘தனிமை’ ஒரு பெரிய விஷயமாக படவில்லை.
பார்த்திபன் தன் laptop-ல் presentation-ஐ கடைசி நிமிட மாறுதல்களை செய்தபடி, திரையில் இருந்து கண்ணெடுக்காமல் “Everybody assemble in the conference room without delay… client is the stickler for punctuality” என்று coffee break-க்காக கலைந்து செல்லும் சக ஊழியர்களிடம் சொல்ல, “OK பார்த்தி” என்று நொடியில் காணாமல் போனார்கள்.
பார்த்திபன் சீதாவிடம் “கொஞ்சம் வேலை இருக்கு… நீ போய் படுத்துக்கோ… நான் வேலை முடிச்சிட்டு வந்து தூங்கிக்கிறேன்” என்று டம்ளரை அவளிடம் கொடுத்தான். சீதா “ம்ம்… ரொம்ப நேரம் கண் முழிக்காதீங்க” என்று பார்த்திபனின் தலையை செல்லமாக கோதிவிட்டு நகர்ந்தாள். அவளது தீண்டல் பார்த்திபனுக்கு ஏதோ குற்ற உணர்ச்சியை தட்டியெழுப்பியது.
புதிதாக இழவு விழுந்த வீடு போல இறுக்கமான சூழலில் பார்த்திபன் அம்மாவின் சத்தமான விசும்பல் சத்தம் அமைதியை கலைத்தது. பன்னிரெண்டாம் ஆண்டு தேர்வு முடிவுகள் வந்த பல வீடுகளில் இது தான் தற்போதைய நிலைமை என்ற போதும் பார்த்திபன் வீட்டில் சோகம், கோபம் எல்லாம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. தன் மகன் முதல் ஐந்து வரிசையில் வருவான் என்று எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருந்த பார்த்திபனின் அம்மாவுக்கு, அவன் எல்லா பாடங்களிலும் “just pass” ஆனது தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அதிர்ச்சியாக இருந்தது.
உள்ளே போன coffee பார்த்திபனுக்கு கொஞ்சம் உற்சாகம் கொடுக்க, அவன் மீண்டும் தன் இருக்கைக்கு வந்து laptop-ஐ திறந்த போது Outlook notification அடுத்த meeting-க்கு இன்னும் 5 நிமிடம் இருப்பதாக நினைவூட்டியது. பார்த்திபன் கொஞ்ச நேரம் கழித்து MS Teams-ல் இணைந்தான். இன்றைய meeting-ல் Project manager தான் updates கொடுக்கப்போகிறார் என்பதால் பார்த்திபனுக்கு preparations எதுவும் இல்லை.
