கதிர் தன்னுடைய cubicle-ல் உட்கார்ந்து வேலை செய்யும் application ஒரு விண்டோவிலும், பல tabs கொண்ட browser அடுத்த மானிடரிலும் வைத்து என்னவோ செய்துக்கொண்டிருந்தான். அன்று Ethnic wear day என்பதால் பெண்கள் எல்லாம் அதிசயமாக புடவையிலும், ஆண்கள் எல்லாம் குர்தா, ஷெர்வானி, பட்டுவேட்டி பஞ்சகச்சம் என வந்திருந்தார்கள். கதிரின் டீமில் எல்லாரும் ‘நகர’த்து இளைஞர்களானதால் அவர்கள் ஷெர்வானியில் வந்திருந்தார்கள். கதிர் சாதாரண காட்டன் வேட்டியும் மல்லு துணியில் தைக்கப்பட்ட சட்டை என பக்கா கிராமத்தானாக வந்திருந்தான். அவனது எளிமையான தோற்றத்தை மற்றவர்கள் தங்களுக்குள் கிண்டலடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் கதிர் அதை எல்லாம் பொருட்படுத்தும் மனநிலையில் இல்லை. இன்னும் சில நிமிடங்களில் அவர்களது ஆஃபீஸின் Town Hall Meeting நடைபெறுவதாக உள்ளது. இவனது Teammates எல்லாம் இவனை விட்டுவிட்டு Cafeteria-வுக்கு கிளம்பிவிட்டார்கள்.
“Hey guys… Are you ready for the meeting?” என்று குரல் கேட்டு திரும்பினான் கதிர். நிறைய எம்பிராய்டரி செய்யப்பட்ட சூசன் காக்ரா சோளியில் விரித்துவிட்ட முடியுடன் அடர்ந்த லிப்ஸ்டிக்கும், 4″ மேக்கப்புமாக பின்னால் நின்றாள்.
“என்ன கதிர் நீ மட்டும் தனியா இருக்கே? மத்தவங்க எங்கே?”
“எல்லோரும் காஃபி குடிச்சுட்டு நேரா Auditorium-க்கு போறதா பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்க…”
“ஓ!.. இன்னும் யாரும் உன் கிட்டே சரியா பேசுறது இல்லையா?”
“ம்ம்ம்… ஆனா எனக்கும் பெருசா கவலை இல்லை… அவனுங்க பேசுறது எல்லாம் கால் காசுக்கு கூட பெறாத வெட்டி விஷயங்கள் தான்… அதை பேசுறதுக்கு பேசாமலேயே இருந்துக்கலாம்..”
“So sensible கதிர்.,.. சரி! உன்னோட Ethnic wear-ல எப்படி இருக்கேன்னு பாக்கனும்.. எழுந்து நில்லு..”
கதிர் எழுந்து நெஞ்சை கும்மென்று நிமிர்த்தி கையை கட்டிக்கொண்டு நின்றான். அந்த தும்பைப்பூ வெள்ளை கதர் சட்டையில் அவனது biceps bulge அதை கிழித்துவிடுவது போல புடைத்து நின்றது. எளிய நான்கு முழ காட்டன் வேட்டியில் அவனது தொடை சும்மா கின்னென்று திரண்டு இருந்தது.
“சூப்பரா இருக்கேடா… உன்னை அழகா காட்டுறதுக்கு காஸ்ட்லி டிரஸ் எல்லாம் தேவையில்லை… Style is inherent-ங்குறதுக்கு நீ தான் உதாரணம்.. நாட்டாமை மாதிரி மரியாதையா இருக்கே….”
“தேங்க்யூ தேங்க்யூ தேங்க்யூ…” கதிர் நெஞ்சில் கைவைத்து கண்ணை மூடி குணிந்து நன்றி செலுத்தினான்.
“உன்னை பட்டுவேட்டியிலே சுத்திவச்சு பாக்கனும் போல இருக்குடா… அவ்ளோ அம்சமா இருக்கே… அடுத்த தடவை நீ வீட்டுக்கு வர்றப்போ நான் பட்டு வேஷ்டி வாங்கி வைக்கிறேன்..”
“ஹா! உன் வீட்டுல என்னை வேட்டியை அவுத்து பாக்குறது தானே வழக்கம்… இதென்ன என்னைக்கும் இல்லாத புது டிசைனா?” கதிர் கேலியாக கண்ணடித்தான்.
“அது அப்படி தான்… சரி! என்னொட டிரஸ் எப்படி இருக்குன்னு சொல்லலியே..?” சூசன் ஆர்வத்தோடு கேட்டாள்.
கதிர் சூசனை மேலும் கீழும் பார்த்தான். அவளது காக்ரா சோளி அபாயகரமான அளவுக்கு லோ-கட்டாக ஏராள்மாக Cleavage-ஐ கட்டியபடி இருந்தது. அவள் அதன் மீது நகைகள் போட்டு ‘மறைத்திருந்தாலும்’, சட்டென்று அவளை பார்த்தவுடன் மேலே காய்கள் தான் அப்பட்டமாக தெரியும்.
“உனக்கென்ன மேனேஜர்? நீ சும்மா கும்முன்னு இருக்கே…”
“டாய்!..”
“ஆமாம்.. உன்னோட சோளி ரொம்ப Low neck-ஆ இருக்கு… அதனால பாக்குறவனுக்கு கையடிக்க தான் தோணும்… நீ துப்பட்டாவை கொஞ்சம் இழுத்து போட்டு மூடிக்கோயேன்…”
சூசனுக்கு கோபத்தில் முகம் மாறியது… “நான் டிரஸ் பண்றது என் சந்தோஷத்துக்கு… நான் முழுசா மூடிட்டு வந்தாலும் என்னை பாக்குறவன் பார்வை தப்பா இருந்துச்சுன்னா நான் என்ன பண்ண முடியும்?” என்று சொல்லிவிட்டு சூசன் விருட்டென்று நடந்தாள்.
“சூசன்… நான் அப்படி சொல்லலை…” கதிர் பலகீனமாக அவளை சமாதானப்படுத்த முயற்சித்தான். ஆனால் அதற்குள் சூசன் ODC-யின் வாசலை தாண்டிவிட்டாள்.
கதிர் ஆடிட்டோரியத்தை அடைந்தபோது அங்கே ஏற்கனவே கூட்டம் அள்ளியது. கதிருக்கு இந்த மாதிரி மீட்டிங்குகளில் பயங்கரமாக போர் அடிக்கும். அதனால் கதிர் சுவற்றை ஒட்டியபடி கூட்டத்தை கடந்து கூட்டத்தின் கடைசியில் சென்று நின்றுக்கொண்டான். அவனுக்கு பின்னால் யாருமில்லை… சேர்கள் எல்லாம் அடுக்கிவைக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கே இருந்த பெரிய தூணில் கதிர் சென்று சாய்ந்து நின்றுக்கொண்டான்.
