ஒரு சனிக்கிழமை மதியம்… ஜெய்யின் அம்மா சமைத்த சாப்பாட்டை அந்த வீட்டின் ஆண்கள் எல்லாரும் ஒரு கட்டு கட்டினார்கள். விடுமுறை என்பதால் நிதானமாக, ருசித்து ரசித்து சாப்பிட முடிந்தது. உண்ட மயக்கம் தொண்டருக்கும் உண்டு என்பது போல எல்லோரும் விட்டால் அப்படியே த
ஜெஃப்பும் ரோமுலோவும் காருக்கு வரும்போது ஜெய் காரின் முன்சீட்டில் உட்கார்ந்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய வேகமான பெருமூச்சு அவன் மனதில் அடித்துக்கொண்டிருந்த புயலை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. ஜெஃப் டிரைவர் சீட்டுக்கு வந்து உட்கார்ந்தபோது இதை கவனித்தான்.
அவினாஷுக்கு அந்த மும்பை மெட்ரோ நெரிசலான ரயிலில் பயணம் செய்வது என்பது தவிர்க்கமுடியாத அவஸ்தை. அவன் டெர்மினலில் ஏறுவதால் பெரும்பாலும் ஏறும்போது உட்கார இடம் கிடைத்துவிடும். ஆனால் அடுத்தடுத்த நிறுத்தங்களில் கூட்டம் அள்ளும்… வண்டிப்பெட்டியே நிறைமாத கர்ப
காலை ஆறரை மணிக்கு சூரியன் இன்னும் தன் உஷ்ணத்தை வெளியிடாமல் குளிருக்கு அடங்கியிருந்தான். தீபாஞ்சன் தன்னுடைய ஜிம் கிட்டை எடுத்துக்கொண்டு, ஹூடி ஜாக்கெட்டில் ஜிப் போடாமல் தன்னுடைய பரந்த மார்புகளை தெனாவட்டாக காட்டியபடி தன் ஃப்ளாட்டின் கதவை பூட்டிவிட்டு, ட
பிரபாகர் ஜெய்யின் ஆஃபீஸுக்கு வெளியே வந்து ஜெய்க்கு மொபைலில் அழைத்தபோது ஜெய் அவனது அழைப்புக்காக ஆவலோடு காத்திருந்தான். பிரபாகரை எதிரே உள்ள டீக்கடையில் நிற்க சொல்லிவிட்டு பார்க்கிங் லாட்டுக்கு சென்று வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு பரபரப்பாக வெளியே வந்தான்….
சூரிய கதிர்கள் முகத்தில் சுள்ளென்று அடித்ததால் கண் விழித்த ஜெய், தன்னை சுற்றி கையை போட்டுக்கொண்டு ஆழ்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஜெஃப்பை மெதுவாக நகர்த்திவிட்டு எழுந்து கட்டிலில் இருந்து இறங்கினான். தூக்கத்தில் வாயை பிளந்துக்கொண்டு படுத்திருந்த ஜெஃப்பின்
காலையில் 5:45-க்கு mobile-ல் வைக்கப்பட்ட alarm அடித்தபோது கிட்டத்தட்ட முதல் ring-லேயே விக்னேஷ் அதை off செய்துவிட்டு சட்டென்று எழுந்து தன் லுங்கியை சரி செய்துக்கொண்டு ஹாலுக்கு ஓடினான். அது பேச்சுலர்கள் share செய்துக்கொண்டுள்ள flat என்பதால் ஹாலில் சிதற
அடுத்தடுத்த நாட்களில் ஜெய் ஜெஃப்போடு ஆஃபீஸ் போகும்போதும் இரவுகளில் டின்னருக்கு சந்திக்கும்போதும் ஏனோ அமைதியாகவே இருந்தான். அவர்களிடையே முதலில் வினோதமாக தோன்றிய கனத்த மௌனம் நாள்போக்கில் வழக்கமானதாக மாற தொடங்கியது. ஜெஃப் ஜெய்யிடம் உடம்பு சரியில்லையா என
“அல்லி தும்பா ஜாகா இதேரி… சொல்ப முந்தே ஹோகி” (அங்கே நிறைய இடம் இருக்கு… கொஞ்சம் முன்னாடி போங்க) – BMTC கண்டக்டர் வாசலில் இருந்து கத்தியபோது “டேய்! உனக்கு மனசாட்சியே இல்லையாடா?” என்று திரும்பி கத்தவேண்டும் போல இருந்தது. ஆனாலும் என்னால் ஒன்றும் செய
அப்போது நான் இரண்டாம் ஆண்டு கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த சமயம்… இளமை என் உடம்பில் ஒரு புதுக்கவர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அதை எப்படி உறுதியாக சொல்கிறேன் என்றால் எங்கெல்லாம் கூட்டம் இருக்கிறது அங்கெல்லாம் எனக்கு தழுவல்களும், சுன்னி தடவல்களும்
