மாதுரி தன் முகத்தை மறைக்க ஏற்கனவே பெரிய sun glass அணிந்திருந்தாலும், பார்ப்பவர்கள் சட்டென்று அடையாளம் கண்டுபிடிக்காமலிருக்க தன் தலையில் scarf கட்டியிருந்தாள். அந்த சொகுசு ஹோட்டலின் அரையிருட்டான corridor-ல் sun glass அணிந்திருப்பதை நினைத்து அவளுக்கு ல
நரேந்திரன் குளித்துவிட்டு அவரது வழக்கமான உடையான bath robe-ஐ சுற்றிக்கொண்டு TV Remote Control-ஐ எடுத்துக்கொண்டு Sofa-வில் சரிந்து எதிரில் இருந்த Tea Table மீது கால்களை போட்டுக்கொண்டு பார்க்க ஏதாவது உருப்படியான நிகழ்ச்சிகள் கிடைக்குமா என்று தேடிக்கொண்ட
ஜெய்க்கு வலது கை அடிப்பட்டு இன்றோடு ஐந்து நாட்கள் ஆனது. மெல்ல மெல்ல அவன் தேறிவருவதன் அடையாளமாக உடல்வலி குறைந்து ஓரளவுக்கு அவன் முகம் தெளிவாக இருந்தது. பிரபாகர் அவனை எப்போதும் படுக்கை அறையிலேயே விட்டுவிடாமல் காலையில் குளிப்பாட்டிவிட்டு ஹாலில் வந்து அம
அடுத்த சில நாட்கள் விக்னேஷ் பக்கத்து வீட்டு கதவில் தன் காதை கழற்றி மாட்டிவிட்டது போல ஒவ்வொரு சத்தத்தையும் monitor செய்துகொண்டிருந்தான். தன்னுடைய message-கள் படிக்கப்பட்டிருக்குமோ என்ற பலமான சந்தேகம் காரணமாக நரேன் வீட்டில் எப்போதாவது கேட்கும் (வழக்கமா
பிரபாகர் ஜெய்யின் வீட்டோடு கலந்து கிட்டத்தட்ட மூன்று மாதங்கள் ஆகியிருந்தது. அதே நேரம் ஜெய் பிரபாகரின் எதிரி நாடகமும் வெற்றிகரமாகவே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. யாருக்கும் சந்தேகம் வந்ததாக தெரியவில்லை. எனினும் போகும் வரை போகட்டும் என்று இருவரும் ‘சமாதான’ முயற்
“விக்னேஷ் பாய்…” ரூம்மேட் குழைவாக கூப்பிடுவதில் இருந்தே அவன் ஏதோ கோரிக்கையோடு தான் வருகிறான் என்று விக்னேஷுக்கு தெரிந்தது.
“சொல்லு குணால்… என்ன வேலை ஆகணும்?” என்று நேரடியாக கேட்டான்.
குணால் தன் தலையை சொறிந்தவாறே ஒரு இளிப்போடு “என்னோட கேர்ள
ஜெய் வெள்ளிக்கிழமை மாலை போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கி சின்னாபின்னமாகி ஆபீஸிலிருந்து வந்து காரை பார்க்கிங்கில் நிறுத்திவிட்டு, டிக்கியிலிருந்த Beer crate-ஐயும், Laptop bag-ஐயும் எடுத்துக்கொண்டு elevator-க்கு நின்றபோது lift-ன் கதவு திறந்தது. உள்ளே 5-6
ஜெய் பிரபாகரை தன்னுடைய ஜிம்முக்கு அழைத்துச்சென்றான். ரிஷப்ஷனிஸ்ட்டிடம் பிரபாகரை காண்பித்து “சார் புதுசா ஜிம்ல ஜாயின் பண்ணனும். டீடெய்ல்ஸும் ஃபார்ம்ஸும் குடுங்க” என்றான்.
அவள் ஜெய்யிடம் “சார்! நீங்களும் சேர்ந்து ஜாயின் செஞ்சீங்கன்னா நான் ஜாயினிங்க்
விக்னேஷ் தன் நுணிவிரலால் நரேனின் ஃப்ளாட் கதவை சொடுக்கிவிட்டு, திறப்பதற்காக காத்திருக்காமல் பூட்டை திறக்க, உள்ளே தாழிடப்படாததால் கதவு திறந்துக்கொண்டது. இப்போதெல்லாம் நரேன் மாமாவின் வீட்டுக்கு சரளமாக வந்து போகும் சுதந்திரம் விக்னேஷுக்கு கொடுக்கப்பட்டது
“அபே! சோயே நஹீ அப் தக்… ஹிலாதே ஹோ க்யா? (ஏய்! இன்னுமா தூங்கலை? கையடிச்சிட்டு இருக்கியா?)” ரூம்மேட்டின் திட்டை கேட்டுவிட்டு விக்னேஷ் கனவிலிருந்து நனவுக்கு வந்தான். “What happened Bro?” தலையை திருப்பி ரூம்மேட்டிடம் கேட்க, “You were making noise.. dis
