சமையலறையில் சரசம் செய்யும்போது கிட்டத்தட்ட மாட்டிக்கொள்ளும் நிலையில் இருந்து நூலிழையில் தப்பித்த கணேசனும், நிகிலும் தங்களது காமத்துக்கு வடிகாலாக ஆளுக்கொரு காரணம் சொல்லி மெல்போர்னில் இருந்து வெளியேறி திருட்டுத்தனமாக டாஸ்மேனியா மாநிலத்தின் ஹோபர்ட் நகரத்தில் அலுக்காத காமத்தில் திளைக்கின்றனர். கணேசன் நிகிலிடம் தான் கன்னி கழியவேண்டும் என்று விருப்பப்பட, நிகில் கணேசனின் சூத்தில் ஓத்து அவரது ஆசையை நிறைவேற்றுகிறான்.
I hate porn that starts off fucking... I need to know why they are fucking சேரும் இடத்தை போல போகும் பயணமும் சுவாரசியமே...
அலுவலகத்தில் laptop முன்பு உட்கார்ந்திருந்தாலும் நிகிலின் மனம் வெளியே அலைந்துக் கொண்டிருக்கிறது. Hobart நகரத்துக்கு தங்களுடைய private & intimate moment-களை தடங்கள் இல்லாமல் கொண்டாட சென்ற இடத்தில் இருவருடைய உணர்ச்சிகளும் இன்னும் தீவிரமாகி, மிகவும் intense ஆகியது. Yes… Sex changes everything. நிகில் மனதில் கணேசன் மீதிருந்த கரிசனம், அடுத்து ஈர்ப்பாக மாறி இருவரும் அந்த மூன்று நாட்கள் சலிக்க சலிக்க காதல் & காம இன்பம் துய்த்த பிறகு கணேசன் தன்னில் ஒரு பாகமாக மாறிவிட்டதாக நிகில் உணர்ந்தான். ஆனால் அவன் திரும்பிய இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு house repair முடித்து “Sydney”-யில் இருந்து வந்த கணேசனின் நடவடிக்கையில் தெரிந்த மாற்றங்கள் நிகிலை குழப்பியது. அவர் தன்னிடம் இருந்து மெல்ல மெல்ல விலகுவது போல… போல அல்ல, தெளிவாகவே தெரிந்தது. அந்த விலகலால் நிகிலுக்கு பைத்தியம் பிடித்துவிடும் போல இருந்தது.
“நிகில்… Shall I borrow you for a minute?” என்று அவன் manager, அவனுடைய அன்புக்கு பாத்திரமான Mr. Walsh Dickson கேட்டபோது “Sure Walsh…” என்று தன் laptop-ஐ கையில் எடுத்துக்கொண்டு எழுந்தான். “That’s not needed… just a chat” என்று சொல்லிவிட்டு Walsh தன் cubicle-ஐ நோக்கி நடந்தார். நிகில் அவரை பேசாமல் பின்தொடர்ந்தான். Walsh உள்ளே தன் இருக்கையில் அமர்ந்ததும் அவர் நிகிலிடம் “Take your seat…” என்று இருக்கையை கைகாட்டினார்.
Walsh சுற்றி வளைக்காமல் நேரடியாக விஷயத்துக்கு வந்தார். “Are you Ok… I could see that you are not in your element these days.. Is something bothering you?” என்று அவர் கேட்டதில் அதிகார தோரணையை விட கரிசனம் தான் மேலோங்கியிருந்தது. நிகில் அவசரமாக “No Walsh… I am alright” என்று சமாளித்தான். ஆனால் நிகில் அவன் சொன்னதை ஏற்றுக்கொண்டதாக தெரியவில்லை. “But நிகில்… your work contradicts that” என்று தன்னுடைய 27″ monitor-ஐ நிகில் பக்கம் திருப்பினார்.
திரையில் அவர்களுடைய முக்கிய Client-ஆன Mr. Smith-ன் portfolio display ஆனது. லேசான செருமலுக்கு பிறகு Walsh தொடர்ந்தார் “This is what you had changed to Mr. Smith’s portfolio. நிகில், you are always good at building portfolio for elder people. I am surprised why you gambled with that old man’s super amount in high risk shares. Due to your portfolio restructuring, he lost a few thousand dollars of his savings…” Walsh கவலை தோய்ந்த குரலில் சொன்னார் “He was mad at us…” நீண்ட பெருமூச்சை இழுத்து விட்டார்.
சிறு அமைதிக்கு பிறகு “if he goes around badmouthing us, our reputation will be at stake. So… I am transferring his account to Karan Sahni” என்று Walsh சொன்னபோது, அது அலுவகலகத்தில் தன் எதிர்காலத்தையே பாதிக்கும் என்றாலும் நிகிலுக்கு அது ஒரு அதிர்ச்சியாக தோன்றவில்லை. நிகில் “Sorry Walsh… this won’t happen again” என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து வெளியேறினான்.
கதவை திறந்த வீணா, அந்த காலைப்பொழுதில் மீண்டும் நிகிலை வீட்டில் எதிர்பார்க்காததால் “என்னாச்சு நிகில்? உடம்பு சரியில்லையா?” என்று கரிசனமாக வாசலிலேயே அவனது நெற்றியை தொட்டுப்பார்த்தாள். நிகில் “ஒன்னுமில்லை… கொஞ்சம் தலைவலி.. தூங்கி எழுந்தா சரியாயிடும்” என்று வீணாவின் கண்களை நேரில் பார்க்காமல் தவிர்த்தபடி அவளை தாண்டி உள்ளே போனான். நிகில் தன் கழுத்தில் இருந்து tie-யை தளர்த்தியபடி sofa-வில் சரிந்தான்.
நிகில் இயல்பாக கேட்பது போல “உங்க அப்பா எங்கே?” என்று தன் காலில் இருந்து socks-ஐ உறித்தான். வீணா “அவர் பின்னாடி man cave-ல இருக்கார்… என்னான்னு தெரியலை ஊர்ல இருந்து வந்ததுல இருந்து எப்போவும் அங்கேயே இருக்கார். போய் அவரை அனுப்புறியா? காலையில அவர் சாப்பிடவே இல்லை… quite unusual of him” என்று தான் கேட்காமலேயே தனக்கு தேவையான தகவல்களை தந்த வீணாவிடம் சரி என்பது போல தலையாட்டிவிட்டு நிகில் தன் அறைக்கு போனான்.
நிகில் தன் formal suit-ஐ மாற்றிவிட்டு shorts-ம் லூசான tanktop-புமான வீட்டுக்கு பின்பக்கம் இருக்கும் man cave=க்கு போனான். இந்த வீட்டின் முன்னாள் உரிமையாளர் ஒரு வெள்ளைக்காரன் என்பதால் அவர்கள் கலாச்சாரத்துக்கேற்ப வார இறுதிகளில் ஆண்கள் மட்டும் கூடி குடித்து கும்மாளமிட, table polo விளையாட என்றும், வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கு தங்களது கேளிக்கை சத்தம் தொந்தரவு ஏற்படுத்தக்கூடாது என்பதற்காக வீட்டை விட்டு சற்று தள்ளி basement-ல் man cave-ஐ அமைத்திருந்தார்கள். சூர்யா வீட்டை அலங்கரித்தபோது என்றேனும் தானும் நிகிலும் ஒதுங்கக்கூடும் என்று அதை அழகாக பராமரித்திருந்தான்.
அந்த mancave தான் இப்போது கணேசனுக்கு ஒதுங்குமிடமாக அடைக்கலம் கொடுக்கிறது. நிகில் basement-க்குள் நுழைந்தபோது கணேசன் sofa-வில் தரையை வெறித்து பார்த்தபடி உட்கார்ந்திருந்தார். நிகில் அவர் அருகே சென்று “கணேசன்…” என்று மென்மையாக அழைத்தபடி அவர் தோளில் கையை வைத்தான். நிமிர்ந்து பார்த்த கணேசனின் கண்களில் கண்ணீருடன் சேர்ந்த சிவப்பு படர்ந்திருந்தது. நிகில் அவர் அருகில் உட்கார்ந்து “கணேசன்… என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு? ஏன் இப்படி தனியா வந்து உட்கார்ந்திருக்கீங்க?” என்று அவர் தோளில் தன் தாடையை இருத்தினான்.
நிகில் கணேசனின் கை விரல்களை மெதுவாக கோர்த்துக்கொண்டான். நிகில் அவர் தோளில் தன் மூக்கை இழைத்தபடி “கணேசன்… காலையில இருந்து சாப்பிடலையாமே… வாங்க போய் சாப்பிடலாம்” என்று அவரை அழைத்தாலும், அவனுக்கு அவரோடு அங்கு தனிமையில் இருக்கவேண்டும் என்று தான் தோன்றியது. கணேசன் இன்னும் தரையை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். நிகில் தன் குழைவான குரலில் லேசான கடுப்பையும் கலந்து “கணேசன்.. ஏன் இப்படி உங்களை வருத்திக்கிறீங்க? நான் மட்டும் நிம்மதியா இருக்கேன்னு நினைக்கிறீங்களா? நீங்க இப்படி distance maintain பண்றது எனக்கு பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி இருக்கு… இப்போ தான் office-ல ஒரு major account-ஐ தொலைச்சிட்டு வந்திருக்கேன்.” கணேசன் நிமிர்ந்தார்.
கணேசன் “I am sorry for that நிகில்! உனக்காச்சும் அந்த account-ஐ திரும்ப மீட்டுக்கலாம்… ஆனா நான் பண்ணி வச்சிருக்குற காரியத்துக்கு எல்லாத்தையும் இழந்துட்டு நிக்கிறேன்…” என்று விசும்பினார். நிகில் அவருக்கு ஆறுதலாக தோளை சுற்றி கைப்போட்டான். கணேசன் “மகனா நினைக்க வேண்டிய உன்னை நான் வேற மாதிரி ஆக்கிக்கிட்டு… சரி! முதல் தடவை நடந்தது அசம்பாவிதம்னு ஒதுங்கி இருக்கலாம்… அடுத்த தடவை புத்தி இல்லைன்னு விட்டிருக்கலாம்… ஆனா Hobart private trip-க்கு அப்புறம் எனக்கு உன் மேலே கிறுக்கு பிடிச்சிடுச்சு… என் பொண்ணோட வாழ்க்கையை, அவளோட படுக்கையையே பங்கு போட்டிட்டிருக்கேன்னு நினைக்கிறப்போ எனக்கு ஏன் உயிரோட இருக்கனும்னு தோணுது… பேசாம நான் செத்துப்போ…” நிகில் கணேசனை மேலே பேசவிடாமல் அவர் உதட்டை கவ்வி வாயை அடைத்தான்.
