அன்று ரயில் நிலையத்தில் சந்தடி கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. சம்மர் லீவு ஆரம்பித்துவிட்டதால் விடுமுறைக்கு தாத்தா பாட்டி வீடுகளுக்கு செல்லும் கூட்டம் தான் அதிகமாக இருந்தது. பல உண்மையான சோகமான முகங்கள், பல என் பொண்டாட்டி ஊருக்கு போயிட்டா என்று குத்தாட்டம
வெள்ளிகிழமை மாலை.. சூரியன் மறைய ஆரம்பிக்க அந்த இருட்டை நகரத்து சோடியம் வேப்பை விளக்குகள் விரட்ட ஆரம்பித்திருந்தன. Company Bus ரவியையும் அவினாஷையும் உதிர்த்துவிட்டு சாலை போக்குவரத்தில் தத்தி தத்தி நகர, அதைவிட மெதுவாக ரவியும் அவினாஷும் தங்கள் Apartment
“ஏங்க… கோதுமை மாவு தீர்ந்துடுச்சு… மேலே இருந்து இந்த மாவு டப்பாவை எடுத்துக்குடுங்களேன்… எடுத்து குடுத்தா தான் நைட்டுக்கு டிஃபன்” அடுக்களையில் இருந்து ரூபா குரல் கொடுத்தபோது ரவி பிஸியாக தன்னுடைய WhatsApp குரூப்-ல் வந்த junk messages-களை பார்த்து
அவினாஷ் ரவியின் வீட்டுக்கு குடிவந்த இரண்டாவது நாள். ரவி கட்டிலில் இருந்து எழுந்து உட்கார்ந்தபோது இருட்டில் ரேடியம் பூசிய முள் வெளிச்சத்தில் Timepiece மணி 11:30-ஐ காட்டியது.
“ஏங்க… லைட்ட போடாதீங்க… குழந்தை முழிச்சுக்கப்போறா” கிசுகிசுப்பாக ரூபா
“ஹாங்… அண்ணி! நீங்களும் மிட்டுவும் car parking-க்கு போயிட்டு இருங்க. நான் ரவி அண்ணன் கிட்டே இருந்து கார் சாவி வாங்கிட்டு வந்திடுறேன்…” அவினாஷ் ரூபாவிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்க, கொஞ்ச தூரத்தில் தன் portfolio manager-டம் தீவிரமாக பேசிக்கொண்டிருந்த ரவி
“தம்பி! இந்த ஊறுகாய் பாட்டில்ங்க எல்லாத்தையும் பத்திரமா சுத்தி வச்சுக்கோ. என்ன தான் இந்தியன் ஸ்டோர்ஸ்-ல கிடைச்சாலும் நம்ம ஊர் flavour அதுல இல்லை… அப்புறம் மசாலாக்கள் எல்லாம் தேவைக்கு கொஞ்சம் அதிகமாவே எடுத்துக்கோ… இந்த விபூதி பொட்டலத்தை hand bagga
ஹரீஷ் வெளியே வந்தபோது இவன் வருவதை கவனித்த விக்னேஷ் செரிலிருந்து எழுந்து ஹரீஷை நோக்கி நடந்தான். “மாமாவுக்கு எப்படி இருக்கு?” அவன் குரலில் பதற்றம் தொனித்தது. ஹரீஷ் எந்த சலனமும் இல்லாமல் “ம்ம்… Doctors attend பண்ணிட்டு இருக்காங்க” என்று சொல்ல, விக்னேஷ
ஹரீஷ் தனது லுங்கி நெகிழ்ந்தது கூட தெரியாமல் ஒருக்களித்து படுத்து கிடந்தான். ராத்திரி கையடித்த களைப்பு அவனை ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் தள்ளியிருந்தது. அது மட்டுமில்லாமல் கையடிப்பதற்காக லுங்கியை நெகிழ்த்திவிட்டு, கையடித்து கஞ்சியெடுத்த பிறகு சும்மா லுங்கியை மே
“ஐய்யய்யோ… போச்சு… பந்து அந்த third floor balcony-யிலே போய் விழுந்துடுச்சு…. அந்த வீட்டுல இருக்குற ஆண்ட்டி பந்து தராது… ப்ளீஸ் இப்போ பந்து இல்லாம வீட்டுக்கு போனா அம்மா அடிப்பாங்க…” அந்த குட்டிப்பையன் அழ ஆரம்பித்தான். அப்போது playground-ன் ஓ
பிருத்வியின் மடியில் தன் ஒற்றை காலை போட்டுக்கொண்டு sofa-வில் சரிந்து உட்கார்ந்த நிகிதாவின் கால்கள் இயல்பாகவே விரித்துக்கொண்டு இருக்க, அவளது புண்டையில் கொஞ்ச நேரம் முன்பு பிருத்வி விட்டு ஏத்திய லத்தி கக்கிய கஞ்சி லேசாக காய்ந்து கண்ணாடி ஆக ஆரம்பித்தது.
