பார்த்தவுடன் பொறி பறக்க, உடம்புகள் பட்டவுடன் தீப்பிடிக்க, சலிக்க சலிக்க உல்லாசம் காணும் fuck at first sight கதைகள்.
இது நான் கல்லூரியின் 2-3வது வருஷத்துல நடந்தது. நாங்க இருந்த area-ல எல்லாம் இப்போ மாதிரி speciality clinic, hospital-ன்னு பயமுறுத்துற facilities எல்லாம் இல்லை. சொல்லப்போனா அந்த மாதிரி வசதி எல்லாம் பெரிய நகரங்கள்ல மட்டும் தான் இருக்கும். எங்க வீட்டு தெ
என்ன தான் நாம ஆம்பளைங்களை 18-19 வயசுல awkwardly looking gawky teenagers அப்புறம் ugly duckling-ன்னு எல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாலும் ஒரு சில “கலைக்கண்” இருக்குற ஆளுங்களுக்கு மட்டும் தான் அந்த இளமையின் வனப்பை ரசிக்க தெரியும். அப்படிப்பட்ட ஆளுங்களோட
கோவா பீச்சில் என்ன ஒரு வசதி என்றால் அங்கே (கிட்டத்தட்ட) நிர்வாண உடம்புகளை யாரும் வெறித்து பார்ப்பதில்லை. அதனால் தானோ என்னவோ வெள்ளைக்காரர்கள் மட்டுமல்லாமல் நம்மூர் ஆண்களும், பெண்களும் கூட பிகினியிலும், ஸ்பீடோவிலும் இனி மறைக்க ஒன்றுமில்லை என்ற முற்றும்
“போடா மச்சான்…. நீ சரியான போங்கு ஆட்டம் ஆடிட்டே..” மஹத் தன் jean pant-ன் zip-ஐ பிரிக்க முயற்சித்த ஜெய்யின் கையை லேசான கோபத்துடன் தட்டிவிட, ஜெய் மஹத்தின் கழுத்தில் முகம் புதைத்தபடி சிணுங்கினான். ஆனாலும் விடாமுயற்சி விஸ்வரூப வெற்றி என்பது போல மஹத்தின
முதல் நாள் மல்லிகாவை நான்கு மணி நேரம் ஓத்த சந்தோஷத்தில் அபினவ் அடுத்த காலை ரிசார்ட்டில் இருந்த ஜிம்முக்கு போனான். காலியாக இருந்த ஜிம்மில் ஒருத்தர் மட்டும் அங்கே Treadmill-ல் நடந்துக்கொண்டிருந்தார். அபினவ் வந்ததும் அவனை பார்த்து சிரித்துவிட்டு தன் நடை
இரவு முழுவதும் ஓத்த களைப்பில் தீபாஞ்சன் நன்றாக உறங்க, சரத் வழக்கம் போல காலையில் நேரமாக எழுந்துக்கொள்கிறான். அறையெங்கும் சிதறிக்கிடந்த இருவரின் உடைகளையும், குப்புற படுத்து தூங்கும் தீபாஞ்சனின் உருண்டையான சூத்தையும் பார்த்து சிரித்துக்கொள்கிறான். பின்ன
மல்லிகாவின் SUV துபாயின் புகழ் பெற்ற Jhumeirah Beach Resort-ன் Compound-ல் நுழைந்து கடற்கரையின் நெருக்கத்தில் இருந்த மணல் மூடிய தார் போட்ட Car Parking-ல் வழுக்கியபடி நின்றபோது அவள் பார்வை கடற்கரையை நோட்டமிட்டது. துபாயின் வெயில் மற்றும் வார நாள் என்பத
“என்னங்க… ஒரே ஒரு நாள் தானே? குழந்தையை தூக்கிட்டு நானும் கூட வரனுமா? நீங்க போயிட்டு வந்துடுங்களேன்…” கவிதா கெஞ்சலாக சொன்னாள். பெண் பார்த்துவிட்டு போனவர்கள் கல்யாணத்துக்கு நாள் குறிக்க, சில சொந்தக்காரர்கள் வீட்டுக்கு போய் பத்திரிகை வைக்கவேண்டும் எ
“ஏங்க! எல்லா வீட்டுலயும் மாமியார் தான் மருமகன் கிட்டே நேருக்கு நேரா பார்த்து பேச கூச்சப்படுவாங்க… இங்கே என்னடான்னா எல்லாமே தலைகீழா இருக்கு” என்று பல்லை கடித்தபடி கவிதா பிரபாகரின் தோள்பட்டையில் இடித்து கிசுகிசுப்பாக சொன்னாள். பிரபாகர் “ஙே!” என்று நி
வழக்கமான ஒரு வாரநாளின் அன்றைய பொழுது கிட்டத்தட்ட முடியப்போகிறது. காலையில் இருந்து பரபரப்பாக இயங்கிய அலுவலகம் மெல்ல மெல்ல தன் வேகத்தை இழக்க ஆரம்பிக்க, அதன் வெளியே இருந்த சாலையில் வண்டிகளும் போக்குவரத்து காரணமாக தங்கள் வேகத்தை இழந்து ஊர்ந்து செல்ல ஆரம்
