ஏனோ எனக்கு ஆஃபீஸில் இன்று இருப்பு கொள்ளவில்லை. வேலையில் மனசு லயிக்கவில்லை. அசோக்குடன் கட்டிலில் புணர்ந்து நாட்கள் பல கடந்திருந்தன. நான் முன்பே சொன்னது போல எனக்கு அசோக்கின் மீது பொசசிவ்-ஓ இல்லை பொறாமையோ… ஏதோ ஒன்று அவன் மீது அதிருப்தி ஏற்படுத்தியதால்
ஏன் விஜய்… அது தான் லாக் டவுன் போட்டிருக்காங்க இல்ல… இந்த நேரத்துல நீ அவசியம் ஊருக்கு போகனுமா? – அத்தை காஃபியை ஆற்றியபடி கிச்சனில் இருந்து ஹால்-ல் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்த விஜய்யிடம் வந்தார். விஜய்க்கு அத்தையை நேருக்கு நேர் பார்த்ததும் குற்ற உண
என் முகத்துக்கு மிக நெருக்கத்தில் இருந்த அசோக்கின் சுன்னி உயரமான சவுக்கு மரம் போல தெரிய, நான் அவனது விரித்த கால்களுக்கு இடையே கொட்டையை சப்பியபோது கொட்டை தோலின் சுருக்கங்களுக்கு இடையே சேர்ந்திருந்த வியர்வையின் கரிப்பு சுவையும், முன் கஞ்சி நனைத்திருந்த
நான் எனது காரை ரயில் நிலையத்தின் commuter parking-ல் இருந்து எடுத்து வெளியே வந்த பின்பு வண்டியை ஓரங்கட்டுவதற்காக இடம் பார்த்தபடி railway parade-ல் மெதுவாக ஓட்டிக்கொண்டிருந்தேன். என் பக்கத்து சீட்டில் அசோக் அழகாக சிரித்தபடி ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தபட
மிதமான வெயிலில் Recliner-ல் சரிந்து படுத்திருந்த ஜெய் எதிரில் நீச்சல் குளத்தில் தெரியும் கட்டான உடம்புகளை ரசிப்பதோடு நில்லாமல் அவ்வப்போது தன் கால்களுக்கிடையே Speedo-க்கு உள்ளே ஏற்பட்டிருக்கும் bulge-ஐயும் ஓரக்கண்ணால் பார்த்து ரசித்துக்கொண்டே அதை பிசை
நான் அலுவலகத்துக்கு விடுப்பு எடுத்து ரோகிணியை “சமாதானம்” செய்த அன்றும் அதற்கு அடுத்த சில நாட்களுக்கும் அசோக்கிடம் இருந்து “walking” போவதற்கான அழைப்பு வரவில்லை என்றபோது முதலில் கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக இருந்தது. ஏனென்றால் அவன் அன்று மெசேஜ் செய்த விதத்தில் நி
“கொஞ்சம் adjust பண்ணிக்கோங்க… செத்துப்போன மாமாவோட பசங்களுக்காக தான் எல்லாரும் காத்திட்டு இருக்காங்க…காலையிலே Body-ஐ எடுத்ததும் நாம சட்டுன்னு கிளம்பிடலாம்…” என் பொண்டாட்டி என்னை தாழ்ந்த குரலில் சமாதானப்படுத்த முயற்சி செய்துக்கொண்டிருந்தாள். விஷய
கடந்த இரண்டு மாதத்தில் நானும் அசோக்கும் மட்டும் நான்கு-ஐந்து முறை இரவில் பார்க்கில் ‘walking’ போனோம். காரணம் முதல் முதலாக வானக்கூரையின் கீழே வெட்கம் இல்லாமல் பொதுவெளியில் அம்மணமாக படுத்ததில் இருந்து எனக்கு வேலையில், வீட்டில் எங்குமே கவனம் இல்லை. என்
“உங்க இரும்பு உடம்பை ஊரே பார்த்து ரொம்ப கண்ணு வச்சிடுச்சு… அதனால தான் இந்த விபத்து… நல்ல வேளை சும்மா fracture-ட போயிடுச்சு…” மாதவன் சரத்தின் தலையை தடவி ஆறுதல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். சரத்தின் மாமிச மலை உடம்பு அந்த கட்டிலில் மல்லாக்க கிடத்தப்பட்
“ஏங்க… சாயங்காலத்துல இருந்து மூணு நாலு தடவை அசோக் call பண்ணிட்டாப்படி… அவன் கூப்பிட்டா phone call-ஐ attend பண்ணுங்களேன். நீங்க எடுக்கலைன்னதும் எனக்கு வேற call பண்றான். Embarassing-ஆ இருக்கு. சின்னப்பையன் அவன் புத்தி அவ்வளவு தான்னு விட்டுட்டு போங்
