“ஏண்டா இவ்வளவு serious issue-னு சொல்லியிருந்தா நான் மட்டுமாச்சும் வந்திருபேன் இல்லை?” ரித்திகா படுக்கையில் இருந்த ஹரீஷின் தலையை கோதினாளா இல்லை தட்டினாளா என்று தெரியாதபடிக்கு ஏதோ ஒன்று செய்தாள். பக்கத்தில் இருந்த சபாவின் கையை பிடித்துக்கொண்டு “Thanks
“ஹாங்…. ஆ! ஆ!” ஜெய்யின் மெல்லிய முனகல் அந்த காலி ஃப்ளாட்டில் கிசுகிசுப்பாக எதிரொலித்து தூரத்தில் எழுந்த கடலலைகளின் சத்தத்தில் அடங்கியது. ஜெய்யின் முகத்தில் இருந்த அந்த மந்தகாச சிரிப்பு அவன் விளையாட்டுக்காக சத்தமாக முனகுவதை சொல்லாமல் சொல்லியது. மார்
“ஜெய்! இந்த sea facing 3 BHK flat பயங்கர demand-ல இருக்கு… மூணு பக்கமும் share பண்ணிக்காத சுவர் மட்டுமுல்லாம மூணு சுவத்துலேயும் பெரிய பெரிய கண்ணாடி கதவு… இங்கே இருந்து பார்த்தீங்கன்னா ஒரு பக்கம் beach தெரியுது… 20வது மாடிங்குறதால வெளிச்சத்துக்க
“ஹரீஷ்! நீ என்ன பண்றேன்னு தெரிஞ்சு தான் பண்றியா? உன்னால இது முடியாது… Please don’t take it up” சபா ஹரீஷிடம் சொன்னபோது அவன் வார்த்தைகளில் உண்மையான அக்கறை தான் இருந்தது. ஹரீஷ் எப்படியும் சீக்கிரமாக சம்பாதிக்க ஆரம்பித்து சபாவை வீட்டைவிட்டு வெளியே அனுப
நான் வேலைக்கு சேர்ந்த் புதிதில் அந்த Bachelor mansion-ல் தான் அறையெடுத்தேன். எனக்கோ ஏற்கனவே தம்மு, தண்ணி அலர்ஜி. அந்த மேன்ஷனுக்கு வந்ததும் பான்பராக் வாசம் அலர்ஜியும் சேர்த்துக்கொண்டது. அது என்ன எழுதப்படாத சட்டமோ தெரியவில்லை…. நம்ம ஊர்லயே எந்த மேன்ஷ
“ரீனா! ப்ளீஸ் இன்னைக்கு மட்டும் வா… இனிமேல் உன்னை தொந்தரவு பண்ண மாட்டேன்” ஹரீஷ் மொபைலில் அவள் காலில் விழாத குறையாக கெஞ்சினான். ஒருவேளை அவள் நேரில் இருந்திருந்தால் ஹரீஷ் இந்நேரத்துக்கெல்லாம் அவள் காலில் விழுந்திருப்பான். கடைசியில் ரீனா பெரிய மனது பண
“ஹரீஷ்! நீ அடுத்து எப்போ ரித்திகா வீட்டுக்கு போவே?” ஒரே விட்டில் இருப்பவர்கள் எதிரும் புதிருமாக இருக்கக்கூடாது, வெறும் house sharing-ல் இருந்தாலும் அடுத்தவர்கள் ஓரளவுக்கு அத்தியாவசியமான நெருக்கம் வேண்டும் என்று ரித்திகா மிகவும் வற்புறுத்த, வேறுவழியின
ரீனாவை ஓத்ததும், அதை தொடர்ந்து இரண்டு முறை கையடித்ததும் ஹரீஷை தளரவைத்ததால் கட்டிலில் குப்புறப்படுத்து அம்மணமாக தூங்கிப்போனான். மதியம் சாப்பிடாததால் வயிறு பசித்தாலும் ஹரீஷ் எழுந்திருக்க மனமில்லாமல் தூக்கத்தை தொடர்ந்தான். லண்டனில் மாலை நான்கு மணிக்கெல்
“ஐய்யய்யோ… போச்சு… பந்து அந்த third floor balcony-யிலே போய் விழுந்துடுச்சு…. அந்த வீட்டுல இருக்குற ஆண்ட்டி பந்து தராது… ப்ளீஸ் இப்போ பந்து இல்லாம வீட்டுக்கு போனா அம்மா அடிப்பாங்க…” அந்த குட்டிப்பையன் அழ ஆரம்பித்தான். அப்போது playground-ன் ஓ
சுவர் கடிகாரத்தில் மணி பதினொன்று அடித்தபோது ஹரீஷுக்கு இருப்பு கொள்ளவில்லை. வாசல் கதவை வெறித்து வெறித்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். வேலை இருந்தால் கவனம் வேறு இடத்தில் இருக்கும். ஆனால் சும்மா இருப்பதால் அவன் மனம் வெறுத்துப்போய் இருந்தது. அதற்கு வடிகாலாக
