நிகில் தன் அறைக்கு வந்து சத்தமில்லாமல், அதிர்வு காட்டாமல் கட்டிலில் ஏறிப்படுத்து quilt-ஐ இழுத்து போர்த்தும்போது, பக்கத்தில் ஒருக்களித்து படுத்து தூங்கிக்கொண்டிருந்த வீணா கஷ்டப்பட்டு மல்லாந்து படுத்தாள். “இந்த ராத்திரியில் என்ன நிகில் பண்ணிட்டு இருக்க
“போதும் நிகில்… எனக்கு என்னவோ வாந்தி வர்ற மாதிரி இருக்கு” என்று வீணா தனக்கு சாப்பாடு ஊட்டிக்கொண்டிருக்கும் நிகிலை நிறுத்த சொன்னாள். நிகில் குழந்தையை கொஞ்சுவது போல “இந்த ஒரு வாய் மட்டும்… ப்ளீஸ்” என்று தன் கையில் இருந்த ஸ்பூன் சாப்பாட்டை அவள் வாயில் ஊட்டினான். வீணா சிணுங்கலோடு அதை வாயில் வாங்
இப்போதெல்லாம் நிகிலுக்கு கணேசனிடம் ஒரு வித சௌகரியம் தோன்றியுள்ளது. முதலில் தனது ரகசியம் தெரிந்த மனிதர் என்ற பயம் கலந்த தயக்கம் இருந்தாலும், நாட்கள் செல்ல செல்ல அவர் அதை பொருட்படுத்தவில்லை என்று உணர்ந்தபோது நிகிலுக்கு அவர் மீது மரியாதை தோன்றியது. அது
நாட்கள் வாரங்கள் ஆகின… வாரங்கள் மாதங்களாக மாறின… எனக்கு ஓரளவுக்கு வேலை set ஆகிவிட்டது. ஆரம்பத்தில் இந்த வேலையை விட்டுவிடு என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்த அர்ணாபும் தன் சுருதியை மெல்ல குறைத்துக்கொண்டான். அதோடு சேர்ந்து நாங்கள் ஒன்றாக இருக்கும் நேரங்களும
காலை எட்டு மணிக்கே நகரத்தின் பரபரப்போடு வெயிலின் கசகசப்பும் ஆரம்பித்துவிட்டது. என் Royal Enfield Bullet-ன் பின்புறத்தில் அர்ணாப்பை சுமந்துக்கொண்டு நான் எங்கள் வீட்டு தெருவில் நுழைந்தபோது எனக்கு ஒரு பக்கம் என்னவனை என்னுடைய வீட்டுக்கு முதல் முறையாக அழை
அந்த A/C Sleeper Bus-ல் இரவு முழுக்க பயணம் செய்தது களைப்பை கொடுத்ததோ இல்லையோ, எனக்கு என்னவனின் homophobic பெற்றோர்களை பார்க்கப்போகிறேன் என்பது என் நெஞ்சில் பாரத்தை ஏற்றியிருந்தது. பஸ் புறப்படும் நொடி வரைக்கும் அர்ணாப் என்னிடம் “இப்போ கூட ஒன்னும் குறை
Tech Expo – வில் கூட்டம் களைகட்டியிருந்தது. பொதுவாக இது போன்ற Tech Conference-களில் புதிய தொழில்நுட்பங்கள் demostrate செய்யப்படுவதும், வேலை செய்பவர்களுக்கு புதிதாக வரும் Hot Skills-களுக்கு தங்களை தயாராக்கிக்கொள்ளவும், கம்பெனிகளுக்கு தேவைப்படும்போது அ
ஜோதிகா living room-வில் சுத்தம் செய்துக்கொண்டிருந்த வேலையாட்ககளிடம் “Guys…. இன்னைக்கு சூர்யாவோட பழைய friend விக்ரம் வர்றாரு… ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு இப்போ சூர்யாவும் அவரும் patchup பண்ணியிருக்காங்க… அவர் வந்துட்டு போற வரைக்கும் அவரை நல்லபடியா பார்த்துக்குறது உங்களோட பொறுப்பு” என்று கண்டிப்பாக சொல்ல, வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த அவர்கள் தாங்கள் செய்துக்கொண்டிருந்ததை ஒரு நிமிடம் நிறுத்திவிட்டு, நிமிர்ந்து ஜோதிகா சொல்வதை கேட்டுவிட்டு, “ஜி! மேடம்…” என்று மீண்டும் தங்கள் பணிகளில் busy ஆனார்கள்.
நான் “ரோகிணி! நான் walking போயிட்டு வர்றேன்… வெளியே weather நல்லா warm-ஆ இருக்கு” என்று சொன்னபடி headphone-ஐ எடுத்துக்கொண்டு போய் shoerack-க்கு பக்கத்தில் இருந்த stool-ல் உட்கார்ந்துக்கொண்டு shoe-வை மாட்டினேன். ரோகிணி “போறதை சாயங்காலம் office-ல இருந்து வந்ததும் போகவேண்டியது தானே… இப்படி ஊரே தூங்குற நேரத்துல கிளம்புறீங்க..” என்று அங்கலாய்த்துக்கொண்டு வந்து நின்றாள். நான் “சாயங்காலம் வர்றப்போ கொஞ்சம் tired-ஆ இருந்துச்சு..
பரத் ஒரு பக்கம் gym floor-ல் வியர்க்க விறுவிறுக்க workout செய்துக்கொண்டிருந்த சைலஜாவை பார்த்தான். மறுபக்கம் சுவற்றில் மாட்டி இருந்த wall clock-ஐ பார்த்தான். மீண்டும் சைலஜாவை பார்த்தான். இவர் workout-ஐ முடிச்சிட்டு கடையை கட்டினார் என்றால் தானும் கிளம்பலாம் என்ற அங்கலாய்ப்புடன் பரத் தன் mobile phone-ஐ நோண்ட ஆரம்பித்தான்.
