தூரத்து சாலையில் ஓடும் வண்டிகளின் சத்தம் floor-to-ceiling உயர கண்ணாடி சுவற்றின் கைங்கரியத்தில் mute ஆகி வெறும் headlight வெளிச்சங்களின் ஊர்வலமாக தெரிந்தது. நிகில் தங்கள் flat-ன் வாசல் கதவு சார்த்தப்பட்டிருக்கிறதா என்று உறுதி செய்துக்கொண்டு, ஹால் விளக்கை அணைத்தான்.
காலை எட்டு மணிக்கே நகரத்தின் பரபரப்போடு வெயிலின் கசகசப்பும் ஆரம்பித்துவிட்டது. என் Royal Enfield Bullet-ன் பின்புறத்தில் அர்ணாப்பை சுமந்துக்கொண்டு நான் எங்கள் வீட்டு தெருவில் நுழைந்தபோது எனக்கு ஒரு பக்கம் என்னவனை என்னுடைய வீட்டுக்கு முதல் முறையாக அழை
நேற்று அர்ணாப் வீட்டுக்கு வந்ததற்கும் இன்று வருவதற்கும் எனக்கு நிறைய வித்தியாசம் இருந்தது. இன்று இவர்கள் பேசும் பாஷை எனக்கு புரியாது என்றாலும் இவர்களும் என் மனிதர்கள். எங்களுக்குள் உரையாட மொழி தேவைப்படாத நாள் விரைவில் வரும் என்ற நம்பிக்கையில் நான் அர
ஜோதிகா living room-வில் சுத்தம் செய்துக்கொண்டிருந்த வேலையாட்ககளிடம் “Guys…. இன்னைக்கு சூர்யாவோட பழைய friend விக்ரம் வர்றாரு… ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு இப்போ சூர்யாவும் அவரும் patchup பண்ணியிருக்காங்க… அவர் வந்துட்டு போற வரைக்கும் அவரை நல்லபடியா பார்த்துக்குறது உங்களோட பொறுப்பு” என்று கண்டிப்பாக சொல்ல, வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த அவர்கள் தாங்கள் செய்துக்கொண்டிருந்ததை ஒரு நிமிடம் நிறுத்திவிட்டு, நிமிர்ந்து ஜோதிகா சொல்வதை கேட்டுவிட்டு, “ஜி! மேடம்…” என்று மீண்டும் தங்கள் பணிகளில் busy ஆனார்கள்.
“நெத்திமேடு, லைன்மேடு எல்லாம் இறங்கிக்கோ… அடுத்து பஸ் கொண்டலாம்பட்டி பைபாஸ்ல தான் நிக்கும்” என்று கண்டக்டர் குரல் கொடுத்தபடி தன் கைவிரல்களுக்கு நடுவே லாவகமாக ticket bunch-களை அடுக்கினார். அந்த பேருந்தில் இருந்து ஒரு வயசானவர் மட்டும் முனகியபடி வழியின் நின்றுக்கொண்டிருந்த என்னை தள்ளிக்கொண்டு கடந்த
கார்த்திக் கட்டிலில் கொஞ்சம் நகர்ந்து படுக்க, அறைக்குள் night lamp பரப்பிய மெல்லிய வெளிச்சத்தில் அவன் கால்களுக்கு நடுவே நட்டுக்கொண்டு நின்றிருந்த கருத்த பூளின் நிழல் அதை இன்னும் நீட்டமாக காட்டியது. பக்கத்தில் அவன் மனைவி ரோகிணி நீண்ட பெருமூச்சுடன் எழு
