நிகில் தன் அறைக்கு வந்து சத்தமில்லாமல், அதிர்வு காட்டாமல் கட்டிலில் ஏறிப்படுத்து quilt-ஐ இழுத்து போர்த்தும்போது, பக்கத்தில் ஒருக்களித்து படுத்து தூங்கிக்கொண்டிருந்த வீணா கஷ்டப்பட்டு மல்லாந்து படுத்தாள். “இந்த ராத்திரியில் என்ன நிகில் பண்ணிட்டு இருக்க
Coronavirus வந்து ஏற்படுத்திய மாற்றங்களில் ஒன்று நிறுவங்கள் தங்கள் ஊழியர்களுக்கு கொடுத்த WFH வசதி தான். என்ன தான் தடுப்பூசி வந்துவிட்டாலும் ஊழியர்களை தக்கவைப்பதற்காக WFH நீட்டிக்கப்பட்டு அலுவலகங்கள் 50% capacity-ல் இயங்குகின்றன. நிகில் அலுவலகம் வந்தப
நாட்கள் வாரங்கள் ஆகின… வாரங்கள் மாதங்களாக மாறின… எனக்கு ஓரளவுக்கு வேலை set ஆகிவிட்டது. ஆரம்பத்தில் இந்த வேலையை விட்டுவிடு என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்த அர்ணாபும் தன் சுருதியை மெல்ல குறைத்துக்கொண்டான். அதோடு சேர்ந்து நாங்கள் ஒன்றாக இருக்கும் நேரங்களும
அந்த A/C Sleeper Bus-ல் இரவு முழுக்க பயணம் செய்தது களைப்பை கொடுத்ததோ இல்லையோ, எனக்கு என்னவனின் homophobic பெற்றோர்களை பார்க்கப்போகிறேன் என்பது என் நெஞ்சில் பாரத்தை ஏற்றியிருந்தது. பஸ் புறப்படும் நொடி வரைக்கும் அர்ணாப் என்னிடம் “இப்போ கூட ஒன்னும் குறை
“உள்ளூர்ல இருந்து வேலை செய்யுறவனுங்களே மாசக்கணக்கா வீட்டுல இருந்து Work from home பண்ணிட்டு இருக்கானுங்க… நீ என்னடான்னா ஆன்னா ஊன்னா கெளம்பி கொல்கத்தாவுக்கு ஓடிப்போயிடுறே… கேட்டா Project base team இங்கே தான்னு சொல்லி சமாளிக்கிறே… ஊர்ல நேத்து வரை
வெள்ளிக்கிழமை மாலை தொடங்கிய எங்கள் முதலிரவு நானும் அர்ணாப்பும் “இனி உடம்பில் தெம்பு இல்லை” என்று கெஞ்சும் அளவுக்கு நீளமாக நீண்டதற்கு காரணம் எங்கள் உடல்களோடு மனதும் இணைந்தது தான் காரணம் என்று சொல்வேன். அடுத்த நாள் காலை எழுந்திருக்கும் போதே அர்ணாப் கொட
Tech Expo – வில் கூட்டம் களைகட்டியிருந்தது. பொதுவாக இது போன்ற Tech Conference-களில் புதிய தொழில்நுட்பங்கள் demostrate செய்யப்படுவதும், வேலை செய்பவர்களுக்கு புதிதாக வரும் Hot Skills-களுக்கு தங்களை தயாராக்கிக்கொள்ளவும், கம்பெனிகளுக்கு தேவைப்படும்போது அ
இரவு… Digital சுவர் கடிகாரம் 21:50 மணியை காட்டியது. Courier package-களை handover செய்துவிட்டு வீடு வந்து சாப்பிட்ட ஹரீஷுக்கு ஜட்டியை கழற்ற தயக்கமாக இருந்தது. ஏனோ மாலையில் இருந்து உடம்பில் ஏற்பட்ட ரசாயன மாற்றம் ஹரீஷை அநியாயத்துக்கு horny ஆக்கியிருந்தது. அடங்காத பூள் லுங்கியில் கூடாரம் போடுவதை வீட்டில் கவனித்தால் அசிங்கமாகிவிடும். Courier collection center-ல் இருந்து கிளம்பும் முன்பு கையடித்தாலும் ஏனோ sex mood இன்னும் இறங்கிய பாடில்லை.
நான் “ரோகிணி! நான் walking போயிட்டு வர்றேன்… வெளியே weather நல்லா warm-ஆ இருக்கு” என்று சொன்னபடி headphone-ஐ எடுத்துக்கொண்டு போய் shoerack-க்கு பக்கத்தில் இருந்த stool-ல் உட்கார்ந்துக்கொண்டு shoe-வை மாட்டினேன். ரோகிணி “போறதை சாயங்காலம் office-ல இருந்து வந்ததும் போகவேண்டியது தானே… இப்படி ஊரே தூங்குற நேரத்துல கிளம்புறீங்க..” என்று அங்கலாய்த்துக்கொண்டு வந்து நின்றாள். நான் “சாயங்காலம் வர்றப்போ கொஞ்சம் tired-ஆ இருந்துச்சு..
தனக்கே கேட்காத hushed குரலில் “மச்சான்… மதியானம் என் வீட்டுக்கு போகலாமா?” என்று mobile phone-ல் கிசுகிசுப்பாக ஆனந்த் ஒரு வேலை நாளின் மதியம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்த சமயத்தில் கேட்டான். எதிர் பக்கத்தில் இருந்த சித்துவுக்கு ஆனந்தின் கேள்வியின் நிஜமான அர்த்தம் புரியும். நம் ஆனந்த், சித்து என்ற சித்தார்த்தை எப்போது அவர்கள் வேலை பார்க்கும் ஏற்பாடு செய்திருந்த pickup cab-ல் பார்த்தானோ அந்த கணமே அவனுக்கு சித்தார்த்தை பிடித்துவிட்டது.
